ารทำมีดเพียงพอหรือไม่ ? ”ได้ยินเฟิงหยูเองถามคำถามนี้ ชายชราก็กลายเป็นจริงจัง หลังจากจ้องดูชิ้นส่วนเหล็กสักพักหนึ่ง เขาพยักหน้า“ถ้าใช้วัสดุจนหมดไม่ให้เสียเปล่า มันก็น่าจะเพียงพอสำหรับ2 ชิ้นขอรับ”เฟิงหยูเองกล่าวว่า “เป็นเรื่องที่ดีมากถ้าเป็นเช่นนั้น จากนั้นข้าจะมอบชิ้นส่วนเหล็กนี้ให้กับท่านผู้เฒ่า ใช้มันเพื่อทำมีด 1เล่ม ข้าจะมอบให้กับเสด็จพ่อ”นัยน์ตาของช่างตีเหล็กเป็นประกาย “จริงหรือขอรับ ? ”“จริง ๆ ”ช่างตีเหล็กพยักหน้าอย่างแรง ด้วยมือที่สั่นเทา เขาได้รับชิ้นส่วนเหล็กกล้าจากซวนเทียนหมิง เขาไม่ได้รอก่อนจะวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำซูเทียนด้วยรอยยิ้ม ชายหนุ่มผู้เป็นลูกศิษย์ของเขาพูดด้วยความละอาย “ท่านปู่ ข้ากลัวว่าท่านปู่จะทำมีดเหล็กนี้จนเสร็จ มิเช่นนั้นเขาก็จะไม่สามารถนอนหลับได้แน่ ๆ ” เมื่อพูดอย่างนี้แล้วเขาก็คำนับสองคนนี้และตามด้วยความช่วยเหลือซวนเทียนหมิงประกาศเสียงดัง “ทุกคนฟังคำสั่งของข้า! เตรียมสุรา เตรียมเนื้อสัตว์และกองไฟ จะมีงานฉลองใหญ่สำหรับทหารทั้ง 30,000 นาย พรุ่งนี้จะเป็นวันหยุด วันมะรืนนี้เราจะเริ่มหลอมเหล็กอย่างเป็นทางการ ! ”แม่ทัพทำการหลอมเหล็กและประสบความสำเร็จ นี่เท่ากับการให้พลังงานกับทุกคน ช่างตีเหล็กที่เริ่มลังเลเล็กน้อยจากการใช้เวลานานในหมู่ทหารกลับมามีชีวิตชีวาอีกครั้ง หลายคนวิ่งกลับเข้าไปในถ้ำซูเทียนเพื่อดูชายชราคนนั้นทำงาน ที่เหลือนั้นถูกแบ่งออกเป็นกลุ่มเล็ก ๆ พวกเขาเ
