มื่อพูด ถ้าข้าบอกว่าสามารถทำได้ก็สามารถทำได้แน่นอน”เหยาซื่อถอนหายใจ “อาเองของข้าเป็นเด็กที่รักษาคำสัญญา ข้าสบายใจ แต่…” นางหยุดพักครู่หนึ่งแล้วพูดว่า“เจ้าสามารถช่วยค่ายทหาร แต่มันก็ไม่สมควรที่ข้าจะอยู่ที่นี่ดังนั้นข้าจึงคิดว่า…”“ข้าจะส่งคนไปซื้อเรือนที่เสี่ยวโจว ตอนนี้เพิ่งมีการหลอมเหล็ก และช่างตีเหล็กได้นำไปผลิตบ้างแล้ว หลังจากสร้างเสร็จแล้ว องค์ชายเก้าและข้าจะนำไปถวายแก่เสด็จพ่อ เมื่อสิ่งเหล่านี้เสร็จสิ้นแล้ว ข้าจะส่งท่านแม่ไปยังเสี่ยวโจวด้วยตัวเอง”เหยาซื่อถอนหายใจด้วยความโล่งอก และกล่าวเสริม “อันที่จริงแล้วเจ้าไม่จำเป็นต้องไปส่งข้า เจ้ายุ่งมาก ให้คนไปส่งข้าก็ได้”เฟิงหยูเองส่ายหัว “จื่อหรูไม่ได้เป็นเพียงแค่บุตรชายของท่านแม่ เขายังเป็นน้องชายของข้าด้วย ในโลกนี้ไม่มีพี่สาวคนไหนจะไม่รักน้องชาย ท่านแม่อย่าเกลี้ยกล่อมข้าเลย”นางไม่ได้อยู่ข้างเหยาซื่อนานนัก หลังจากพูดเสร็จ นางออกไปกับวังซวนและหวงซวน วังซวนเห็นว่านางดูไม่ค่อยสบายใจและเอ่ยปลอบใจนางว่า “ท่านฮูหยินเหยายังมีปัญหากับยาเปลี่ยนวิญญาณ คุณหนูอย่าคิดมากเลยเจ้าค่ะ นายน้อยยังเด็กอยู่ นางจึงเป็นห่วงมากเจ้าค่ะ”“ข้ารู้” นางไม่ได้แสดงออกมากเกินไปบนใบหน้าของนางอย่างไรก็ตามน้ำเสียงของนางมีความผิดหวังเล็กน้อย “เมื่อทุกอย่างเสร็จสิ้นให้รีบส่งนางไปที่เสี่ยวโจว”ทั้งสามกลับไปที่กระโจมของเฟิงหยูเอง และหวงซวนรีบเตรียมน้ำอาบ ในขณะที่วังซวนบอกนางเ
