คนที่ยิ้มได้หยุดทันที ซวนเทียนหมิงเห็นว่าใบหน้าของนางซีดเล็กน้อยทำให้เขาคิดว่ามีบางอย่างผิดปกติ นางมีลางสังหรณ์ที่แม่นยำเสมอ เป็นไปได้ไหมที่นางสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ ?เขาคิดอีกเล็กน้อย ไม่ถูกต้อง หากมีสิ่งใดเกิดขึ้นคนแรกที่พบควรเป็นเขา ไม่มีเหตุผลที่สัญชาตญาณของเขาจะด้อยกว่านางซวนเทียนหมิงเอื้อมมือออกไปและดึงเด็กหญิงตัวเล็ก ๆตรงหน้าเขา เฟิงหยูเองตกใจเมื่อครู่ทำให้เขาสับสน “ทำไมเจ้าไม่เดินต่อ ? เท้าชาหรือ ? ”“ไม่”“งั้นก็เดินต่อไป ! ”“ขา ขาข้าชา” เฟิงหยูเองรู้สึกได้ถึงความหนาวเหน็บที่หลั่งไหลออกมา นางรู้สึกว่ามันไม่ใช่ขาหรือเท้าของนางที่ชาไป ตอนนี้มันเป็นปากของนางที่ชาเล็กน้อยเพราะนางไม่สามารถพูดได้เต็มปาก “เอ่อ เจ้าเดินเองได้หรือไม่ ข้าลืมไปว่าต้องเตือนช่างตีเหล็กบางอย่าง ข้าต้องกลับไป” พูดอย่างนี้นางเริ่มจากไป“กลับมานี่ก่อน ! ” มีบางคนจับแขนของนางแล้วดึงนางกลับมา “ข้าอธิบายทุกอย่างที่ต้องการแล้ว ข้ามั่นใจว่าเรื่องของการสร้างขี้ตะกรันและการดูเวลาได้รับการอธิบายอย่างชัดเจนเพียงพอแล้ว ไม่มีอะไรที่ข้าลืม ไม่ว่าเจ้าจะมีเรื่องอะไรเจ้าต้องนอนก่อน ก่อนที่เราจะพูดเรื่องอื่นได้” เขาขยับรถเข็นของเขาด้วยแขนข้างหนึ่ง ขณะดึงเฟิงหยูเอง “ไปนอนกับข้า”นางเริ่มคลั่งและดึงแขนเสื้อออกอย่างแรง “ข้าไม่ไป ข้ายังไม่ง่วง ข้าไม่นอนกับเจ้า ถ้าข้าจะนอนข้าจะไปนอนเอง ! ”ซวนเทียนหมิงสับสนว่าทำไมผู้หญิงคนน
