ามนางไม่ได้หยุดเคลื่อนไหวขณะที่นางเดินไปที่ห้องนอนซวนเทียนหมิงนั่งอย่างมีความสุขบนรถเข็น เขามีความสุขมาก เฟิงหยูเองมองเห็นด้านหลังศีรษะของเขา แต่นางก็ยังบอกได้“อ่า ! ” นางไม่มีความสุข “ตอนนี้ขาของเจ้ายังไม่หายดีหรือพวกมันได้รับการรักษาโดยข้า ถ้าเจ้ายังเฉื่อยชาต่อไปบนรถเข็นคันนี้ นั่นเป็นการตบหน้าข้า”ซวนเทียนหมิงปลอบใจนาง “ชายารักอย่ากังวล เจ้าไม่รู้เรื่องนี้ แต่เมื่อข้ายืนขึ้นได้ เรื่องต่าง ๆ จะไม่สนุกหรือบางทีพวกเขาชอบรูปลักษณ์ขององค์ชายในรถเข็น เจ้าจะไม่ปล่อยให้พวกเขายินดีหรืออย่างไร”เมื่อพวกเขาพูดกัน ทั้งสองก็มาถึงด้านหน้าประตูหินของห้องนอน เฟิงหยูเองก็หยุดเขางุนงงว่า “ทำไมเราต้องหยุด” เมื่อหันกลับมาเขาพบว่าเฟิงหยูเองมีสีหน้าไม่พอใจมาก เขาก็แต่ต้องตกใจและพูดว่า“เกิดอะไรขึ้น ? ”
