“ชายารัก ถ้าเจ้าไม่ต้องการให้สามีต้องตายด้วยความหิว มันจะเป็นการดีที่สุดที่เจ้าจะส่งมันกลับมาให้ข้า มันช่วยให้อิ่มได้เหมือนกัน”เป็นไปได้หรือไม่ที่จะไม่อิ่ม เฟิงหยูเองมองสิ่งที่อยู่ในมือของนาง มันเป็นโยเกิร์ต เฮ้ นางทำอะไรไปในขณะที่ทำขี้ตะกรัน? แน่นอนว่านิสัยเดิมของนางกลับมาอีกครั้ง เมื่อนางจดจ่อกับเรื่องใดเป็นพิเศษ นางจะลืมความต้องการที่สำคัญทางร่างกาย เช่น อาหารและน้ำ แต่การลืมอยู่ในระดับมีสติเท่านั้น อย่างไรก็ตามใจของนางจะยังคงส่งและรับข้อมูลต่อไป ในเวลาเดียวกันร่างกายจะได้รับการชี้แนะอย่างรวดเร็วจากสมองเพื่อทำสิ่งที่สำคัญเหล่านี้ บ่อยครั้งที่นางไม่สังเกตสิ่งเหล่านี้เนื่องจากนางจดจ่อกับบางสิ่งบางอย่างตัวอย่างเช่น ในขณะที่ผลิตขี้ตะกรันสำหรับเหล็ก นางดื่มโดยดึงขวดน้ำออกจากมิติของนาง เมื่อหิวนางจะเอาอาหารอย่างโยเกิร์ตออกจากมิติของนาง ไม่ว่าจะด้วยวิธีใดสิ่งเหล่านี้ล้วนแต่เกิดขึ้นโดยไม่รู้ตัวเฟิงหยูเองยังคงคิด มิติของนางยังมีบะหมี่กึ่งสำเร็จรูป โชคดีที่นางไม่ได้นำบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปออกมา“นั่น…” นางพบว่าเป็นการยากที่จะแกล้งทำต่อไป พื้นถูกปกคลุมด้วยขวดและมีแม้แต่ห่อแซนวิช ซวนเทียนหมิงไม่ใช่คนโง่ หากนางไม่พูดอะไรเลยตอนนี้ นางจะไม่สามารถให้คำอธิบายใด ๆ ได้ ดังนั้นนางจึงพูดอย่างไร้ประโยชน์ “หากเจ้ามีสิ่งที่เจ้าต้องการถาม ข้าจะยอมสารภาพ แต่ถ้าข้าอธิบายไม่ได้จริง ๆ อย่าถามข้า”ซวนเทียนหมิงยิ้
