บ่น “จริง ๆ แล้วถ้าเราไม่ออกไป ไม่มีใครคิดจะส่งอาหารมาให้เราหรือ ? ”ซวนเทียนหมิงบอกนาง “ในช่วงเวลานั้นพวกเขามา 6 ครั้งและข้ายังได้กลิ่นข้าว แต่พวกเขาถูกเจ้าไล่ออกไป”“ข้าไล่พวกเขาออกไป ? ” เฟิงหยูเองจำไม่ได้ว่านางไล่คนออกไปเลย “นั่นเป็นไปได้อย่างไร ? ”“ทำไมมันจะเป็นไปไม่ได้ ? ” ซวนเทียนหมิงชี้ไปที่ขวดน้ำแร่เปล่า และพูดว่า “ถ้าไม่ใช่สำหรับสิ่งเหล่านี้ ข้าคิดว่าเราคงจะตายเพราะขาดน้ำ”เฟิงหยูเองลืมไปหมด !นางนำน้ำแร่หลายขวดออกมาเมื่อไหร่ ? เมื่อดูจากจำนวนขวด ทุกขวดไม่เพียงแต่ว่างเปล่า และมันมีมากกว่าครึ่งโหลบัดซบ นางเอาหลายสิ่งหลายอย่างออกจากแขนเสื้อของนางซวนเทียนหมิงมองว่านางเป็นสัตว์ประหลาดเมื่อนางคิดถึงเรื่องไร้สาระ นางก็หันมามองซวนเทียนหมิงน่าแปลกใจที่นางสังเกตเห็นว่าเขาดูเคร่งขรึม…“เจ้ากินอะไรอยู่ ? ” เฟิงหยูเองได้สติขึ้นมาและรีบไปที่ด้านข้างของเขา จ้องมองด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความสยองขวัญ นางฉีกกระดาษที่ห้อยลงมาจากปากของเขาจากนั้นนางก็พูดไม่ออกตลอดทั้งวันทั้งคืนที่ผ่านมา นางทำอะไรลงไป ?
