ปมากนักหลังจากกลับมาที่เมืองหลวงหรือ ? ”ซวนเทียนหมิงส่ายหัว “ไม่ เราจะไม่พูดถึงการพบเป็นครั้งคราวเมื่อเรายังเด็ก ตามเวลาที่เราพบในภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ นี่คือสิ่งที่เจ้าเป็น เจ้ากล้าปีนออกมาจากกองศพและโยนก้อนกรวดใส่ผู้คน เจ้ากล้าที่จะเถียงกับข้า และเจ้ากล้าที่จะวางข้าลงบนพื้นเพราะเจ้าเหนื่อย”ดีมาก เขาควรเริ่มติดตามการเปลี่ยนแปลงของนางก่อนที่นางจะปีนออกจากกองศพนั้น แต่ในเวลานั้นซวนเทียนหมิงไม่รู้จักนาง จึงเป็นเรื่องธรรมดาที่เขาไม่รู้ว่าอดีตเฟิงหยูเองเป็นอย่างไรด้วยความหงุดหงิด นางนั่งลงบนถุงทราย เฟิงหยูเองหยิบไม้อย่างไม่ตั้งใจและเริ่มวาดรูปบนพื้นดิน “ซวนเทียนหมิง เจ้าเพิ่งเห็นเช่นกัน ในความเป็นจริงท่านแม่รักจื่อหรู นางรักจื่อหรูเท่านั้น แน่นอนนางยังคิดถึงข้าอยู่ แต่ในใจของนาง นางยอมรับว่าจื่อหรูเป็นบุตรของนางเท่านั้น เพราะข้าเปลี่ยนไปมาก นางไม่ได้รู้สึกใกล้ชิดข้าเลย”เขาหันรถเข็นของเขาไปเผชิญหน้ากับนาง เอื้อมมือไปจับมือเล็ก ๆ ของนาง เฟิงหยูเองมองไปที่เขาแล้วถามอย่างจริงจัง“ถ้าวันหนึ่งเจ้ารู้ว่าข้าไม่ใช่นาง เจ้าจะทำอย่างไร ? ”คำถามนี้เต็มไปด้วยความลึกลับอย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงเพียงแต่ถามว่า “ตอนนี้เจ้าเป็นเจ้า และเป็นเจ้าที่รักษาขาของข้าที่ภูเขาทางตะวันตกเฉียงเหนือ คนเดียวกันหรือไม่”นางพยักหน้า “ใช่ ข้ารับรองได้เลยเป็นข้าอย่างแน่นอน”“งั้นมันก็ดี” ทันใดนั้นเขาก็เริ่มหัวเราะแล้วโบก
