นางก่อนหน้านี้สิ้นสุดลง “ดี เพื่อจื่อหรู เพื่อบุตรของข้าเอง ข้าจะอดทนอย่างแน่นอน”เฟิงหยูเองมองเห็นว่านางยืนหยัดและอดทนไม่ได้ ร่างกายของนางสั่น กรามของนางก็ปิดสนิท เส้นเลือดสีน้ำเงินปรากฏบนหน้าผากของนางนางสนับสนุนเหยาซื่ออย่างต่อเนื่อง “ใช่แล้ว แบบนี้ ท่านแม่ทำได้ดีมาก ความยากลำบากในปัจจุบันจะสิ้นสุดลงไม่ช้าก็เร็ว เมื่อท่านแม่ดีขึ้น เราจะไปที่เสี่ยวโจว ! ”ประมาณครึ่งชั่วยามต่อมาอาการอยากยารอบนี้ก็หายไปในที่สุด เหยาซื่อทนไม่ไหวและหลับไปเฟิงหยูเองถอนหายใจด้วยความโล่งอก และแนะนำให้บ่าวรับใช้ดูแลนางอย่างดี นางไม่ได้อยู่ข้างดูแล ขณะที่เข็นรถเข็นซวนเทียนหมิงออกจากกระโจม เมื่อนางมีโอกาสสูดอากาศเย็น ๆ บนภูเขา นางรู้สึกว่าใจนางสงบลงเล็กน้อยซวนเทียนหมิงเห็นว่ามีบางอย่างผิดปกติ “จิตใจของเจ้าไม่มีความสุข”“ใช่” นางไม่ได้ซ่อนมันและพยักหน้ายอมรับ“เจ้าคิดเรื่องจื่อหรูอยู่หรือ ? ” เขางงนิดหน่อย “นั่นคือน้องชายของเจ้า เจ้ารู้สึกอิจฉาหรือ ? ”เฟิงหยูเองยิ้มอย่างขมขื่นและทำอะไรไม่ถูก เมื่อเดินไปที่กระสอบทรายเล็ก ๆ ตรงหน้านางก็นั่งลง และพูดว่า “ข้าไม่อิจฉา ข้ากำลังคิดถึงจื่อหรูด้วย ถ้าเป็นไปได้ข้าหวังว่าเขาจะอยู่เคียงข้างนาง เด็กคนนั้นน่ารัก นอกจากตระกูลเฟิงแล้วใครจะไม่ชอบเขา ? มันเป็นเพียงคำพูดของท่านแม่ทำให้ข้าคิดบางอย่างได้” นางเงยหน้าขึ้น และมองซวนเทียนหมิงอย่างจริงจัง ทันใดนั้นนางพูดว่า “ท่านแม่รู้ว
