ี่ยวกับสุสานฮ่องเต้ เราไม่สามารถหนีจากความตายได้ ข้านี้ไม่กลัวที่จะตาย หากข้าสามารถหลอมเหล็กได้ในในชีวิตนี้ มันก็ถือว่าคุ้มค่าแล้ว อย่างไรก็ตามหลานชายของข้ายังเด็ก หากเราจะต้องเก็บเป็นความลับจริง ๆ ข้าอยากให้ส่งเขากลับไปในขณะที่เขายังไม่รู้อะไรเลยและใช้ชีวิตของเขาอย่างสงบสุขพะยะค่ะ”เมื่อเขาพูดอย่างนี้ช่างตีเหล็กคนอื่นก็พูดว่า “ใช่พะยะค่ะ !เราไม่กลัวความตาย เราแค่ต้องการหลอมเหล็ก แต่ให้เด็กพวกนี้กลับไป ! ”มีบางคนที่ตะโกนว่า “สหายเฒ่า ! ให้เราปฏิบัติต่อผู้อื่นในฐานะเด็กฝึกงาน เราต้องประสบความสำเร็จในการหลอมเหล็กให้กับราชวงศ์ต้าชุน ! ท่านคิดว่าดีหรือไม่ ? ”ทุกคนตะโกนพร้อมกัน “ดี ! ”ในขณะเดียวกันเฟิงหยูเองก็รู้สึกร้อนใจ อย่างไรก็ตามนางเริ่มคิดเกี่ยวกับสิ่งที่พวกเขาพูด นางหันมามองซวนเทียนหมิงและถามอย่างเงียบ ๆ “ข้าได้ยินเกี่ยวกับกฎนี้ด้วยเช่นกันแต่…”ซวนเทียนหมิงรู้ว่านางต้องการพูดอะไร ดังนั้นเขาจึงพูดเสียงดัง “นับตั้งแต่ฮ่องเต้รัชกาลที่ 4 ของราชวงศ์ต้าชุนของข้าการก่อสร้างสุสานของฮ่องเต้ไม่ได้ทำอย่างลับ ๆ ไม่มีช่างฝีมือและคนงานที่เกี่ยวข้องในการก่อสร้างสุสานของฮ่องเต้ถูกฆ่า ถึงแม้ว่าการหลอมเหล็กในครั้งนี้จะเกี่ยวข้องกับการป้องกันอาณาจักร องค์ชายผู้นี้ไม่เคยมีความตั้งใจที่จะฆ่าพวกเจ้าเพื่อปิดปาก”เมื่อคำพูดเหล่านี้ถูกพูดออกไป เฟิงหยูเองเข้าใจในสถานการณ์ นางรู้สึกโล่งอกอย่างเงียบ ๆ การหลอมเ
