ีนี้จะไม่มีใครที่จำข้าไม่ได้และทำให้การเคลื่อนไหวยากขึ้น”ซวนเทียนหมิงไม่เข้าใจ “ทำให้ใบหน้าของเจ้าเป็นที่รู้จักมากขึ้นหรือ ? ”“ใช่” นางให้คำอธิบายแก่เขา “แค่จำได้ง่ายขึ้น ตรวจสอบให้แน่ใจว่าทหารที่ยืนเฝ้าอยู่ที่นี่จำข้าได้ ดังนั้นข้าสามารถเข้าไปได้แม้ว่าเจ้าจะไม่อยู่ที่นี่ นอกจากนี้ข้าต้องแน่ใจว่าข้าได้รับการดูแลแบบเดียวกับเจ้า” เมื่อพูดถึงประเด็นนี้นางไม่แน่ใจเลย เมื่อหยุดพัก นางเดินวนไปด้านหน้าของรถเข็น และถามเขาว่า “ข้าจะได้รับการดูแลแบบเดียวกับเจ้าหรือไม่ ? แล้วเจ้าบอกข้าว่าสถานที่นี่มีพื้นที่ต้องห้ามใช่หรือไม่ ? ข้าจะไปที่ไหนข้าก็กลัว นั่นจะทำให้ข้าอับอายจากการเสียหน้าเมื่อถูกปฏิเสธ”ทั้งสองหยุดอยู่หน้าเสาทหารรักษาการณ์ และคำพูดของเฟิงหยูเองจะถูกได้ยินโดยทหารรักษาการ บุคคลนั้นอดไม่ได้ที่จะหัวเราะออกมาซวนเทียนหมิงหัวเราะเยาะนาง “ดูสิแม้แต่ยามที่ปฏิบัติหน้าที่ก็ทนฟังไม่ได้ ค่ายทหารนี้เป็นของข้า เจ้าคือพราชายาของข้าจะมีสถานที่ใดที่เจ้าไม่สามารถไปได้”“ถ้าเป็นเช่นนั้น ! ” คิ้วของเฟิงหยูเองขมวดในขณะที่นางจ้องมองยาม “เจ้าไม่ได้รับอนุญาตให้หัวเราะ” จากนั้นนางหันไปถามซวนเทียนหมิง “ไม่มีที่ไหนในค่ายทหารที่ข้าไปไม่ได้หรือ ? ”ซวนเทียนหมิงพยักหน้า “ไม่มีพื้นที่ต้องห้ามสำหรับเจ้า และไม่มีอะไรที่เจ้าไม่สามารถทำได้ ไม่เพียงแต่เป็นว่าที่พราชายาของข้าเท่านั้น แต่เจ้ายังเป็นผู้บัญชาการกองทัพเจตจำน
