ามนางไม่สามารถมองเห็นร่องรอยของกลุ่มเฟิงหยูเองได้จากเมืองหลวงไปยังค่ายทหารตั้งแต่เช้าจรดเย็น ในที่สุดพวกเขาก็มาถึงภูเขา รถม้าเริ่มเอียงและชนไปรอบ ๆ เฟิงหยูเองลุงออกจากตักของซวนเทียนหมิง และถามเขาว่า “เราเข้ามาในภูเขาแล้วหรือ ? ”เขาเอื้อมมือออกไปช่วยปัดผมบาง ๆ ออกจากหน้าผากของนาง “หลังจากนั้นไม่นานเราจะอยู่ที่เชิงเขา เจ้าตื่นก็ดีแล้วข้าจะพาเจ้าข้ามภูเขา ! ”ในที่สุดรถม้าก็หยุด และซวนเทียนหมิงก็ให้เด็กหญิงตัวเล็ก ๆนั่งบนตักของเขา เมื่อเขาใช้พลังภายในของเขาและเพิ่มสูงขึ้น ภูเขาลมเย็นพัดอย่างรุนแรงทำให้แก้มของนางเจ็บอย่างไรก็ตามนางรู้สึกมีความสุขมาก นางยังอ้าปากค้างเพื่อรับลมเย็นนี้ซวนเทียนหมิงยิ้มและดึงนางเข้าสู่อ้อมกอดของเขา และใช้พลังภายในของเขาอีกครั้ง บินข้ามภูเขาพวกเขาเข้าไปในหุบเขาที่ค่ายทหารตั้งอยู่ในขณะที่พวกเขาลงจอด เฟิงหยูเองสังเกตเห็นว่ามีบางอย่างแตกต่างกัน หุบเขาที่ว่างเปล่าไม่มีคนแม้แต่คนเดียว ยิ่งพวกเขาเดินต่อไปก็ยิ่งเงียบลง ความเงียบนี้จะทำให้คนรู้สึกสับสนเล็กน้อยนางเป็นกังวลเล็กน้อย “นี่เป็นเส้นทางเดียวที่ไปค่ายตามปกติแล้วจะไม่มีทหารติดอาวุธหนักอยู่ที่นี่หรือ ? ” นางถามซวนเทียนหมิง “เกิดอะไรขึ้น ? ”นางพูดแบบนี้ อย่างไรก็ตามไม่มีความรู้สึกของวิกฤต นางกลับสงบนิ่งราวกับว่านางกำลังเดินผ่านสวนของนางเองเมื่อทั้งสองเดินไปตามทางเล็ก ๆ จนกระทั่งพวกเขามาถึงที่ว่างในค่ายทหาร อย่าง
