ข้าอยู่รับใช้พราชายาหยุนมา 15 ปีแล้วและเห็นว่าพระชายาหยุนชอบองค์หญิงแห่งมณฑล ทุกครั้งที่องค์หญิงมาพราชายาหยุนมีความสุขมากขึ้น เมื่อพราชายาหยุนเห็นองค์ชายของเขา นอกจากนี้ยังมีของกำนัลขององค์หญิงแห่งมณฑลทรงมอบให้ด้วย ทุกครั้งพราชายาจะเล่นกับกับพวกมันถึงครึ่งเดือนหรือมากกว่า นางกำนัลผู้นี้ค่อนข้างเป็นห่วงพราชายาหยุน องค์หญิงแห่งมณฑลได้โปรดมาเยี่ยมพระชายาหยุนบ่อย ๆ เพคะ”คำเหล่านี้ทำให้เฟิงหยูเองแทบสำลัก พราชายาหยุนเป็นอิสระมาโดยตลอด มันทำให้คนไม่แน่ใจว่าจริง ๆ แล้วนางมีความสุข โกรธ เศร้า หรือหัวเราะ นางมาไม่กี่ครั้ง แม้ว่านางจะบอกได้ว่าพราชายาหยุนมีความสุขที่ได้พบนาง แต่นางก็ไม่เคยคิดเลยว่าสิ่งที่นางส่งมานั้นจะถูกใช้เป็นเวลานานเฟิงหยูเองกล่าวกับนางกำนัล “ข้าจะจำไว้ ขอบคุณมากเจ้าที่เตือนความจำ ในอนาคตอาเองจะมาที่นี่บ่อยขึ้น”นางกำนัลส่งทั้งสองออกไปด้วยความดีใจ จากนั้นนางก็เข้าไปในรถม้าของซวนเทียนหมิง และให้เขาส่งนางไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลซวนเทียนหมิงเห็นว่านางอารมณ์ไม่ดีและรู้ว่านางต้องคิดถึงเรื่องก่อนหน้านี้ดังนั้น เขาจึงกล่าวว่า “เจ้าไม่จำเป็นต้องคิดมาก เส้นทางที่นางกำลังทำคือเส้นทางที่นางเลือกเอง ข้ารู้ว่านางรู้เรื่องนี้แต่เนิ่น ๆ หลังจากหลายปีที่ผ่านมานางต้องคุ้นเคยกับมัน”เฟิงหยูเองส่ายหัวของนาง “มันไม่ใช่อย่างนั้น ในอนาคตข้าจะเป็นลูกสะใภ้ของนาง มีความรับผิดชอบที่ข้าต้องทำ”“
