ซวนซวนเทียนหมิงรู้สึกว่านี่เป็นความคิดที่ดีมาก เขาดึงมือเล็ก ๆของเฟิงหยูเองและกล่าวว่า“ดี ไม่ใช่ว่าเราไม่เคยนอนด้วยกันมาก่อน”เฟิงหยูเองชำเลืองมองเขาที่ด้านข้าง “ข้าขออาบน้ำก่อน”“ก็ดีเหมือนกัน ไม่ได้อาบน้ำด้วยกันก็เหมือนอาบน้ำด้วยกัน”“ลามก ! ” นางจ้องไปที่ซวนเทียนหมิงอย่างดุดัน จากนั้นก็ปล่อยรถเข็น นางเดินเข้าไปในห้องนอน นางพูดว่า: “หาห้องใหม่ให้องค์ชายอีกห้องหนึ่ง เอาที่อยู่ห่างจากองค์หญิงแห่งมณฑลไปเล็กน้อย”ซวนเทียนหมิงประท้วง “ไม่ดี ! ”“นี่เป็นสิ่งที่ดีมาก ! ” เมื่อนางเดินเข้าห้อง นางก็ปิดประตูทันทีนางกำนัลถามซวนเทียนหมิง“องค์ชายเลือกห้องอื่นหรือไม่เพคะ” นางทำได้เพียงแค่นี้อย่างไรก็ตามซวนเทียนหมิงมีความคิดเป็นของตัวเอง “องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันขี้อายเสมอ มีคนนอกอยู่ที่นี่ นางคงอายแน่ ๆ เจ้าควรออกไปก่อน อีกสักครู่นางจะเปิดประตูให้องค์ชายผู้นี้”นางกำนัลทิ้งความสงสัยไว้ ซวนเทียนหมิงนั่งหันหน้าไปทางประตูห้องด้วยสีหน้าเศร้าสลดเขาควรจะเข้าไป ?ผลลัพธ์ของเขาที่จะเข้าไป ?ถ้าผู้หญิงคนนั้นไม่พอใจ นางจะโจมตีหรือไม่ ?เขาตบตัวเอง ทำไมเขาต้องคิดมาก ? ผู้หญิงคนนั้นกล้าปีนลงขึ้นเตียงของเขาในกลางดึก เป็นไปได้อย่างไรที่เขาซึ่งเป็นผู้ใหญ่แล้ว ไม่กล้าแม้แต่จะเข้าไปในห้องตอนกลางวัน ?ในฐานะองค์ชาย เขาจะขี้ขลาดไม่ได้ !เขาขยับรถเข็นไปถึงหน้าประตู เอื้อมมือออกไปเขาผลักประตูเปิดออกดูสิ ผู้หญิงคนนั้นไม่ได้ลั่น
