”“เจ้าเป็นคนที่ไร้ยางอายมากกว่า” เฟิงหยูเองหุบยิ้มและพูดกับเขาว่า “แทนที่จะเถียงกันที่นี่ ข้ากังวลเรื่องที่จะกลับไปหาท่านแม่ เมื่อข้าออกจากคฤหาสน์ นางยังหลับอยู่ ตอนนี้ก็ผ่านไปวันครึ่งแล้ว ไม่รู้ว่านางตื่นมากี่ครั้งแล้ว”ซวนเทียนหมิงเห็นว่านางมีปัญหา และเมื่อเอื้อมมือที่เปียกออกมา เขาก็นวดบริเวณคิ้วระหว่างนาง “ไม่ต้องห่วงหรอก พี่เจ็ดไปที่เรือนตงเซิงเพื่อดูแลนางแล้ว พี่เจ็ดนำหมอหลวงที่ทำการค้นคว้าเกี่ยวกับยานี้ไปด้วย เจ้าต้องใจเย็น ๆ ”“จริงหรือ?” ในที่สุดดวงตาของนางก็เป็นประกาย“ข้าจะโกหกเจ้าทำไม หมอหลวงผู้นี้ได้ค้นคว้าสิ่งเหล่านี้มาหลายปีแล้ว แม้ว่าเขาจะรักษานางไม่ได้ เขาก็จะไม่รักษาแย่แน่นอน”เฟิงหยูเองพยักหน้า และพูดด้วยความอึดอัดเล็กน้อย “พี่เจ็ดอยู่ที่นั่น ข้าก็สบายใจ ไม่ว่าจะเกิดเรื่องยุ่งขนาดไหน พี่เจ็ดก็แก้ไขได้”“เฮ้ ! ” มีคนไม่มีความสุขทันที “คนที่เหมือนพี่เจ็ดควรมองดูเท่านั้น มันจะเป็นการดีกว่าหากมองจากระยะไกลเช่นกัน เจ้าต้องไม่สนใจเขา เจ้าเข้าใจหรือไม่ ? ”เฟิงหยูเองหันกลับมา และยิ้มอย่างมีเลศนัย “โอ้! องค์ชายหยูหึงหรือ ? ”“อืม” ซวนเทียนหมิงพยักหน้า และใช้มือของเขาดึงนางเข้าไปหาเขา “มานี่”“ข้าไม่ไป ! ” เฟิงหยูเองคัดค้าน จากนั้นนางก็ยืนขึ้นและยิ้มทักทายผู้ที่อยู่ในน้ำ “องค์ชาย บ่าวรับใช้ผู้นี้จะอาบน้ำให้พระองค์เองเพคะ ! ”ซวนเทียนหมิงตัวสั่น ในขณะที่เขารู้สึกว่าผู้หญิงคนนี้ไม่
