จางหยวนไม่รู้ว่าพราชายาหยุนจะมาหรือไม่ แม้ว่าเขาจะรู้ดีแก่ใจ เขาก็ไม่กล้าที่จะพูด ตลอดระยะเวลาหลายปีที่ผ่านมาพราชายาหยุนเป็นคนที่ฮ่องเต้ปรารถนามากที่สุด แม้ว่าเขาจะดูแลฮ่องเต้ตั้งแต่เด็กและฮ่องเต้ก็ปฏิบัติต่อเขาอย่างดีจางหยวนยังรู้ว่ามีบางสิ่งที่สามารถพูดได้และบางสิ่งที่ไม่สามารถทำได้ โดยเฉพาะอย่างยิ่งเกี่ยวกับพราชายาหยุน มันเป็นการดีที่สุดที่จะหลีกเลี่ยงการพูดให้มากที่สุดเมื่อเห็นว่าจางหยวนไม่ได้พูด ฮ่องเต้ก็เงียบไป หันกลับมาเขาหันกลับมารายงาน และพูดพึมพำว่า “เช่นนั้นก็ปล่อยให้นางคุกเข่า ! ดูว่านางจะมาหรือไม่”ดังนั้นเฟิงหยูเองและเฟิงจินหยวนก็ยังคงคุกเข่าอยู่ที่หน้าห้องโถงสวรรค์ จางหยวนอยู่ในห้องโถงพร้อมกับฮ่องเต้ช่วยดูรายงานในความคิดของฮ่องเต้มีเพียงพราชายาหยุน อีกครั้งที่เขาใช้เวลานานในรายงานเดียวกันโดยไม่พลิกหน้า และจางหยวนก็ไม่สามารถรบกวนเขาได้อย่างไรก็ตามฮ่องเต้กำลังเริ่มง่วงนอน แม้ว่าเขาจะคิดถึงพระชายาหยุน แต่เขาก็ไม่สามารถหลีกเลี่ยงความต้องการที่จะนอนหลับได้ จางหยวนมองตาเขาเริ่มที่จะปรือลงเรื่อย ๆขณะที่รายงานในมือของเขาวางลง ข้อศอกของเขาไม่สามารถรองรับร่างของเขาได้อีก ในที่สุดเขาก็ทรุดตัวลงบนโต๊ะ และหลับไปเขาส่ายหน้าอย่างไร้ประโยชน์ จากนั้นจึงไปหยิบเสื้อคลุมของฮ่องเต้ แต่ไม่กล้าปลุกเขา เขากลัวว่าจะมีการเคลื่อนไหวบางอย่างจากตำหนักศศิเหมันต์ และเขาจะไม่สามารถตอบสนองทันเวลา หาก
