จางหยวนรู้ว่าฮ่องเต้ทรงสนพระทัยสิ่งนี้ แต่เขาไม่กล้าพูดอะไรเด็ดขาด เขาพูดได้เพียงราง ๆ “ไม่แน่ใจพะยะค่ะ”ฮ่องเต้เริ่มไม่มีความสุข “นั่นอะไร ? หากเจ้าไม่รู้อะไรเลย ข้าจะเก็บเจ้าไว้ทำไม ? ”จางหยวนรู้สึกผิด “ความตั้งใจของฮ่องเต้ไม่สามารถถูกดูหมิ่นได้ และความตั้งใจของพระนางก็ไม่สามารถพูดจาดูหมิ่นได้พะยะค่ะ ! หากบ่าวรับใช้ผู้นี้พูดอะไรผิดพลาด ถ้าฮ่องเต้ทรงต้องการตัดหูของกระหม่อม บ่าวรับใช้ผู้นี้จะไม่สามารถได้ยินเสียงอะไรในอนาคต ข้าจะดูแลพระองค์ได้อย่างไรพะยะค่ะ !”ฮ่องเต้ไล่เขาอย่างโกรธเคือง “ออกไปข้างนอก ออกไปยืนข้างนอก เจ้ามันน่ารำคาญ”จางหยวนออกไปข้างนอกอย่างเงียบ ๆ ใครจะรู้ว่าเมื่อเขาออกจากห้องโถงเขาเห็นนางกำนัลในพระราชวังกำลังถือกล่องอาหารและเดินเข้าไป เขาคิดว่าพระสนมของฮ่องเต้อาจส่งอาหารมาให้ฮ่องเต้ และกำลังจะพูดสักสองสามคำเพื่อไม่ให้ส่งตอนนี้ ปัจจุบันใครก็ตามที่ทำให้ฮ่องเต้ขุ่นเคืองพวกเขาจะต้องตายแต่เมื่อเขาก้าวไปข้างหน้าไม่กี่ก้าว เขาก็รู้สึกว่ามีบางอย่างไม่ถูกต้อง นางกำนัลผู้นั้นไม่ได้เดินไปในทางห้องโถง นางกลับไปหาเฟิงหยูเองแทนจางหยวนคิดอย่างรวดเร็วและหยุดเคลื่อนไหว เขาหยุด เขาเพ่งมองนางกำนัลอย่างถี่ถ้วนและรู้สึกว่านางดูคุ้นตาหลังจากนางกำนัลนำขนมอบและน้ำชาให้กับเฟิงหยูเอง เขาก็ตระหนักได้ทันที !เขาไม่มีเวลาที่จะดูต่อไป หันกลับไป เขารีบกลับเข้าไปข้างในฮ่องเต้เห็นเขารีบวิ่งกลับเข้ามา
