องนางพูดชัดเจน เฟิงจินหยวนโกรธกับข้อจำกัดของเขา แต่เขาไม่สามารถโต้แย้งได้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจ จากทุกสิ่งที่เขาทำลงไป ทุกอย่างไม่สามารถปิดบังจากเฟิงหยูเองได้สิ่งที่เขาคิดว่าเขาทำโดยไม่ทิ้งร่องรอยก็ถูกค้นพบโดยนางเขายังพูดอะไรได้อีก เขาปฏิเสธได้หรือไม่ เขาไม่เชื่อว่าเฟิงหยูเองจะเชื่อมันเฟิงจินหยวนหลับตาลงอย่างช้า ๆ และไม่ได้พูดกับเฟิงหยูเองอีกต่อไป แต่ความคิดของเขาเหมือนทะเลที่มีคลื่นแรง นี่ไม่ใช่ครั้งแรกที่เขาคิดว่าจะกำจัดเฟิงหยูเอง แต่ในที่สุดเขาก็แค่วางท่าและใช้ประโยชน์จากคนอื่น ในช่วงเวลาที่ตระกูลเฉิน และเฉินหยูได้ลงมือทำ เขาก็แกล้งไม่รู้เพื่อหลีกเลี่ยงการหยุดพวกเขาแต่คราวนี้เฟิงจินหยวนต้องการที่จะลงมือด้วยตัวเองและกำจัดบุตรสาวคนนี้เฟิงหยูเองไม่สามารถเก็บไว้ได้อีกต่อไป นี่คือความรู้สึกที่เต็มไปด้วยภายในเขาครั้งแล้วครั้งเล่า คราวนี้มันมาพร้อมความมุ่งมั่นมากขึ้น !ในห้องโถงสวรรค์ เจ้าหน้าที่ทหารได้ออกจากพระราชวังมานาน มีเพียงฮ่องเต้เท่านั้นที่ยังคงอยู่ในห้องโถงเพียงลำพังแม้ว่าเขาจะมีผ้าห่ม แต่เขาก็ไม่สนใจจางหยวนนำถ้วยชาขึ้นมาใหม่จากนั้นก็พูดอย่างเงียบ ๆ “ฝ่าบาท ในที่สุดเสนาบดีเฟิงก็มาถึง เขาคุกเข่าข้างนอกกับองค์หญิงแห่งมณฑลพะยะค่ะ”ฮ่องเต้กล่าวอย่างเงียบๆ “มาหลังจากท้องฟ้ามืดไปแล้ว เขาจริงจังจริง ๆ”จางหยวนติดตามสิ่งที่เขาพูด “เวลาที่เขามาช้าไปนั้นสามารถชดเชยได้ในวันพรุ่งนี้ อย่าโกรธแล
