ให้เฟิงจินหยวนอยากร้องไห้ เขารู้ว่าบางสิ่งที่ยิ่งใหญ่อาจจะเกิดขึ้นในวันนี้เขาอดไม่ได้ที่จะหันไปมองคังอี้ อย่างไรก็ตามคังอี้ทำได้เพียงแค่ส่ายหัวอย่างช่วยไม่ได้แสดงว่าไม่มีอะไรที่นางจะทำได้ในเวลานี้พวกเขาได้ยินซวนเทียนเย่กล่าวว่า “เมื่อเจ้าพูดไปแล้ว จะคืนคำได้อย่างไร”เฟิงหยูเองมองดูเขาด้วยความสับสน และถามว่า “ไม่ใช่ว่าพี่สามรักตัวกลัวตายหรอกหรือ ? ”เจ้าสิรักตัวกลัวตาย !ซวนเทียนเย่เกลียดที่เขาไม่สามารถฉีกลิ้นของผู้หญิงคนนี้ออกมาได้ !“มันเป็นเรื่องยากสำหรับน้องสาวที่จะสนใจ องค์ชายผู้นี้จะไม่ประลองกับเจ้าได้อย่างไร เจ้า” เขาตะโกนด้วยเสียงอันดัง“ไปเอาดาบขององค์ชายผู้นี้มา ! ”“ช้าก่อน ! ” เฟิงเฟิงหยูเองก็โห่ร้องทันทีซวนเทียนเย่ตกใจมาก “น้องสะใภ้เปลี่ยนใจหรือ ? ”นางส่ายหัว “ข้าจะไม่ทำอะไรที่น่ารังเกียจเช่นการเปลี่ยนใจ”ซวนเทียนเย่ต้องการฉีกลิ้นของนางอีกครั้ง นางไม่ได้เปลี่ยนใจอีกครั้งเมื่อเร็ว ๆ นี้? ผู้หญิงคนนี้กำลังเดินวนไปรอบ ๆ ดูถูกเขาเพราะความรังเกียจ“น้องสะใภ้หมายถึง…”เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ข้ารีบ ข้าจึงไม่ได้นำพู่กันและหมึกมา ข้าขอให้พี่สามสั่งบ่าวรับใช้นำพู่กันและหมึกมาให้ !เนื่องจากเป็นการต่อสู้ที่มีชีวิตของเราเป็นเดิมพัน เราต้องมีการเขียนหนังสือยินยอมตาย ไม่อย่างนั้นหากพี่สามเป็นอะไรไปก็คงไม่ดี หากคนของตำหนักเซียงไม่มีความสุขและไปหาข้าเพราะหนี้แค้นนี้”ซวนเทียนเย่รู้สึกว่าไฟลุกไหม้อยู
