หวู่คนนี้ไม่ธรรมดาแน่นอน
ต่อให้เป็นเขาก็ไม่มั่นใจว่าจะจัดการกับสถานการณ์แบบนี้ได้
แล้วแพทย์รุ่นเยาว์อย่างหานชิงอวี่ และอิงชื่อจ้งจะทำได้อย่างไร…
ตอนที่เขาคิดว่าทั้งสองคนกำลังจะยอมแพ้ เขาก็ได้ยินอิงชื่อจ้งพูดว่า
“เริ่มเย็บตับ”
ในตอนนั้น หลินหม่านซางถึงกับสงสัยว่าตัวเองหูฝาดไปหรือเปล่า
เขาไม่เข้าใจว่าทำไมอิงชื่อจ้งถึงตัดสินใจเด็ดขาดขนาดนี้
ในตอนนั้น แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าอิงชื่อจ้งมีความมั่นใจในการผ่าตัดแบบนี้มากแค่ไหน แต่จู่ ๆ เขาก็รู้สึกได้ว่าอีกฝ่ายต้องสามารถจัดการกับเรื่องนี้ได้อย่างแน่นอน
ความรู้สึกแบบนี้ เขาไม่เคยเห็นจากนักเรียนของตัวเอง หรือแม้แต่เจี๋ยเป่าเลย
ระหว่างที่คิด เขาขมวดคิ้วแล้วพูดกับนักเรียนข้าง ๆ ว่า
“เจี๋ยเป่าล่ะ กลับมาหรือยัง?”
นักเรียนคนนั้นรีบตอบหลินหม่านซางทันที
“พี่ใหญ่เจี๋ยเป่าติดต่อไม่ได้หลังจากเลิกงานแล้วครับ เมื่อครู่นี้ก็โทรหาพี่ใหญ่เจี๋ยเป่ากับผู้อำนวยการของโรงพยาบาลอื่น ๆ ตามที่ท่านสั่งแล้วครับ”
“ผู้อำนวยการทุกท่านบอกว่าจะรีบมา ตอนนี้ก็น่าจะใกล้ถึงแล้วครับ”
“แต่หมอเจี๋ยเป่า… ยังไม่รับสายเลยครับ”
หลินหม่านซางถอนหายใจยาว ก่อนจะโยนปากกาในมือลงบนโต๊ะ
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะความไม่พอใจเจี๋ยเป่า หรือเป็นการระบายความเครียดของตัวเองในตอนนี้
ตอนที่ปากกาเพิ่งตกลงบนโต๊ะ เสียงเคาะประตูก็ดังมาจากข้างนอก
หลินหม่านซางขมวดคิ้วเล็กน้อย แล้วพยักหน้าให้นักเรียนข้าง ๆ ไปเปิดประต
