ในที่สุดเฟิงจินหยวนก็ออกมา และเขาก็วิ่งทุลักทุเลไปตลอดทาง เฟิงหยูเองพูดว่านางจะไปที่ตำหนักเซียงเกือบจะทำให้วิญญาณของเขาบินหนีไปด้วยความกลัว“เจ้าไปไม่ได้ ! ” ในที่สุดเขาก็มาถึงทางเข้าเรือนไผ่หยก แม้ว่าเขาจะเตรียมใจเมื่อเขาเห็นพื้นดินปกคลุมไปด้วยเลือดและศพที่ไร้หัว แม้ว่าเขาจะเป็นเสนาบดี แต่เขาก็รู้สึกว่าขาสั่น “อาเอง” เขากัดฟันและพยายามโน้มน้าวใจนางอย่างมาก “ถ้าเจ้าไปที่ตำหนักเซียงตามคำพูดของบ่าวรับใช้นั่นจะไม่เหมาะสม ! ”เฟิงหยูเองจ้องมองเขาและถามว่า “ถ้าเช่นนั้นท่านพ่อคิดว่าอะไรเหมาะสม ? ”เฟิงจินหยวนไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วพยายามกล่าวว่า “เหม่ยเซียงตายไปแล้ว เจ้าลงโทษนางรุนแรงเกินไป ตอนนี้ไม่มีหลักฐาน แม้ว่าเจ้าจะไป ถ้าเขาปฏิเสธ เจ้าจะทำอะไรได้ ? ”เฟิงหยูเองหัวเราะทันที “ท่านพ่อ ใครบอกว่าข้าอยากให้เขายอมรับ ข้าแค่จะคืนผู้หญิงที่เขาเลี้ยงในคฤหาสน์เฟิงให้เขา”“ฮ่า ๆ ผู้หญิงอะไร อย่าฟังเรื่องไร้สาระของบ่าวรับใช้ ! ”เฟิงจินหยวนกระทืบเท้าของเขาและไปจับเฟิงหยูเอง ในเวลาเดียวกันเขาพูดว่า “ฟังพ่อ รีบกลับไป พ่อจะหาหมอที่ดีที่สุดในโลกเพื่อรักษาอาการป่วยของมารดาเจ้า และจะหายาที่ดีที่สุดในโลกเพื่อรักษานาง ไม่ต้องกังวล พ่อจะทำตามที่พ่อพูด! ข้า…”เพี้ยะ !แส้ฟาดลงมาและใครจะรู้ว่าเฟิงหยูเองจะเฆี่ยนเฟิงจินหยวน แม้ว่าสิ่งนี้จะไม่ทำลายผิว แต่ก็ทำให้เสื้อคลุมกันหนาวฉีกขาด เฟิงจินหยวนรู้สึกว่าแขนของเขาเจ็บมา
