นแล้วในขณะที่ทุกคนเดือดร้อนอย่างมากเฟิงหยูเองเดือดร้อนเป็นพิเศษ นางเป็นแพทย์และนางสังเกตการเคลื่อนไหวทุกอย่างในคฤหาสน์อย่างระมัดระวังอย่างไรก็ตามนางไม่เคยคิดเลยว่าจะมีคนทำเช่นนี้ภายใต้จมูกของนางนางหลับตาลงเล็กน้อยเนื่องจากความโกรธพุ่งเข้าใส่นางนางกำลังคิด ถ้านางฆ่าซวนเทียนเย่แล้วจะมีผลอย่างไร ?ฮ่องเต้ไม่ชอบบุตรชายของตัวเอง แต่ถ้าใครแตะต้องเขาแม้ว่ามันจะเป็นนางก็อาจจะถูกประหารได้ ?แต่ถ้านางไม่ฆ่าเขา… นางจะสงบได้อย่างไร ?เหม่ยเซียงยังคงคุกเข่าอยู่กลางลานมองไปที่เฟิงหยูเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง ในตอนแรกใบหน้าของนางเต็มไปด้วยความกลัว แต่ตอนนี้มันแสดงความหวัง“คุณหนูรอง…” เมื่อเห็นเฟิงหยูเองไม่พูดนาน นางลองเรียกอย่างไรก็ตามนางเห็นเฟิงหยูเองหลับตาเฟิงหยูเองยืนขึ้นและเดินไปที่เหม่ยเซียง หยุดอยุ่ตรงหน้าเหม่ยเซียง จากนั้นนางก้มลงมองด้วยสายตาเย็นชา หลังจากนั้นไม่นานนางก็พูดว่า “มัดนางไว้ เรากำลังจะไปที่คฤหาสน์เฟิง บ่าวรับใช้ของคฤหาสน์เฟิงแม้ว่านางจะตาย นางก็ไม่สามารถตายในเรือนของเราได้”เหม่ยเซียงตกตะลึงอย่างยิ่ง ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความไม่เชื่อ นางมองไปที่เฟิงหยูเองและถามด้วยความกลัว “คุณหนูรองไม่ได้บอกว่า… คุณหนูไว้ชีวิตของข้า”“ไว้ชีวิตหรือ…? ” เฟิงหยูเองเยาะเย้ย เอนตัวไปเล็กน้อยนางจ้องมองตาเหม่ยเซียงและพูดทีละคำ “เมื่อใดกันที่องค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้เป็นคนรักษาคำพูด ? ”
