เราพูดคุยกัน เหม่ยเซียงมักจะอยู่ข้างข้าเสมอ มันอาจจะเป็น…”คังอี้คิดตามความคิดของนาง “วันนี้นางรู้ว่าขนมอบไม่มี และท่านฮูหยินเหยาจะล้มป่วยลงหลังจากผ่านไป 1วัน ยิ่งกว่านั้นจำนวนที่ส่งเมื่อวานนี้ก็น้อยลงใช่หรือไม่?”เฟิงเซียงหรูพยักหน้าอันชิคุกเข่าทันที เหม่ยเซียงเป็นบ่าวรับใช้ส่วนตัวของเฟิงเซียงหรู ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น พวกเขาไม่สามารถรับผิดชอบในเรื่องนี้ได้นางคลานไปข้างหน้า ไปหาเฟิงหยูเองแล้วกล่าวว่า “คุณหนูรอง อนุผู้นี้รู้ว่าเรื่องนี้เป็นเรื่องที่ต้องได้รับการลงโทษ แต่ข้าขอให้คุณหนูรองลงโทษอนุผู้นี้คนเดียวเจ้าค่ะ ให้อภัยคุณหนูสามด้วยเจ้าค่ะ ! แม้ว่าอนุผู้นี้จะต้องตาย นั่นก็เป็นเรื่องที่สมควรเช่นกัน”เฟิงเซียงหรูตกใจมากและรีบไปดึงอันชิ “แม่รอง เฟิงเซียงหรูจะอยู่อย่างไรถ้าแม่รองตาย ? ” นางร้องไห้และหันไปขอร้องเฟิงหยูเอง “พี่รอง เราไม่เคยคิดไม่ดีและเราไม่เคยคิดที่จะทำร้ายท่านฮูหยินเหยา ท่านฮูหยินเหยาปฏิบัติต่อเซียงหรูดีมากและทุกครั้งที่นางได้รับสิ่งของที่ดี นางก็แบ่งให้เซียงหรู เซียงหรูขอบคุณนางเป็นอย่างมาก เราจะทำร้ายนางได้อย่างไรข้าขอร้องพี่รองอย่าตำหนิแม่รองอัน ข้าขอร้องเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองรู้สึกว่านางปวดหัว ในที่สุดนางก็เข้าใจว่าทำไมบางครั้งฮูหยินผู้เฒ่าจึงแสดงออกถึงความอดทนและความหงุดหงิดของนางเมื่อต้องเผชิญกับเสียงร้องไห้ของบุตรหลานของนาง เมื่อความคิดของนางไม่เป็นระเบียบ เสียงภายนอกจ
