นชา “ไม่ว่านางจะเป็นใคร นางเป็นสมบัติของเรา และนางเป็นสมบัติของราชวงศ์ต้าชุนของเรา”บุชงจะพูดอะไรได้อีกอันที่จริงสิ่งที่ซวนเทียนฮั่วพูดนั้นถูกต้อง ความเข้าใจที่เขามีต่อเฟิงหยูเองนั้นถูกสร้างขึ้นรอบ ๆ สิ่งที่สามารถถามได้ การพบปะก่อนหน้าของพวกเขาเกิดขึ้นระหว่างงานเลี้ยงเท่านั้นเฟิงหยูเองมีบุคลิกที่อ่อนแอและไม่อยากพูดแม้แต่คำเดียวลองนึกถึงตอนนี้ถ้าองค์ชายเก้ากับเฟิงหยูเองไม่ได้มีปฏิสัมพันธ์กันมาก่อน มันคงเป็นไปไม่ได้ที่ทั้งสองจะเข้าใกล้กัน เมื่อมองดูอย่างนี้สิ่งที่องค์ชายเจ็ดพูด ดูเหมือนจะเป็นเรื่องจริงเขาก้มหน้าลงอย่างสับสน ขณะที่เขาคิดกับตัวเองว่าเขาฝันกลางวันมาหลายปีแล้ว แม้กระนั้นเขาไม่รู้ว่าปีศาจเช่นองค์ชายเก้าได้เลี้ยงดูพราชายาของเขาตั้งแต่อายุยังน้อย เขาจะทำอะไรได้ ?บุชงยิ้มอย่างขมขื่นในขณะที่เขาเริ่มคิดว่าเขาควรบอกตระกูลบุเกี่ยวกับเรื่องการกระทำอย่างไรในอีกด้านหนึ่งในรถม้าของพระราชวัง เฟิงหยูเองหยุดอยู่หน้าคฤหาสน์เฟิงแล้ว เมื่อยามข้างนอกเห็นว่านางกลับมาพวกเขาก็รีบไปต้อนรับนางโดยกล่าวว่า “ตอนนี้ข้าวของของคุณหนูถูกย้ายไปที่เรือนเหลียงซิน วังซวนให้บ่าวรับใช้รอที่นี่เพื่อบอกคุณหนูเจ้าค่ะ”“ย้ายเสร็จแล้วหรือ ? ”บ่าวรับใช้ตอบว่า “ย้ายเสร็จก่อนบ่ายเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองไตร่ตรองเล็กน้อยจากนั้นก็หยุด และหันไปรอบ ๆทันที “ข้าจะกลับไปที่เรือนตงเซิงก่อน แล้วข้าจะไปที่เรือนเหลียงซิน”เข้าไปในคฤหาส
