้วกล่าวว่า “อนุอันกล่าวว่าเมื่อวานนี้คฤหาสน์ได้รับลูกแพร์หิมะน้อยลง และเรือนของพวกนางได้รับน้อย มันก็เพียงพอแล้วสำหรับเรื่องนี้ ถ้าท่านฮูหยินอยากกินมากกว่านี้ก็ต้องรอพรุ่งนี้เจ้าค่ะ อนุอันจะส่งมาให้มากกว่าวันนี้แน่นอนเจ้าค่ะ”เหยาซื่อมองดูจานเปล่าด้วยความผิดหวังเล็กน้อยแล้วพูดกับเฟิงหยูเอง “แม่รองอันของเจ้าและเซียงหรูใจดีมาก พวกนางรู้ว่าข้าชอบกิน พวกนางจึงส่งทุกวัน”เฟิงหยูเองกล่าวว่า “ถ้าท่านแม่ชอบกินก็เพียงพอแล้ว ข้ากำลังดูแลแม่รองอันและน้องสาม ท่านแม่ไม่ต้องกังวล”นางคุยกับเหยาซื่ออีกเล็กน้อยก่อนลุกขึ้นยืน และกลับไปที่คฤหาสน์เฟิงใครจะรู้ว่าเหตุผลคืออะไร แต่คฤหาสน์เฟิงดูเหมือนจะสับสนเล็กน้อย บ่าวรับใช้เคลื่อนไหวอยู่ตลอดเวลา บางคนถือถ่านบ้างก็แบกผลไม้และบางคนก็ถือเครื่องเรือน เฟิงหยูเองถามหวงซวน “บ่าวรับใช้บอกว่าเรือนเหลียงซินเรียบร้อยแล้วไม่ใช่หรือ ? ทำไมพวกเขายังย้ายของกันอยู่อีก ? ”หวงซวนมองอยู่ครู่หนึ่งและตกตะลึงอยู่พักหนึ่ง แต่นางก็ยังพูดด้วยความมั่นใจว่า “ไม่ใช่ของเรือนเรา คุณหนูดูก่อนเจ้าค่ะ ดูเหมือนว่าพวกเขาจะมุ่งไปทางเรือนหยูหลานเจ้าค่ะ”เฟิงหยูเองมองไประยะหนึ่ง แน่นอนเป็นเรื่องจริง นางสุ่มจับบ่าวรับใช้แล้วถามว่า “พวกเจ้ากำลังทำอะไร ? ”บ่าวรับใช้กล่าว “ท่านฮูหยินผู้เฒ่าต้องการให้ท่านฮูหยินดูแลการตั้งครรภ์ของอนุ ท่านฮูหยินไปดูห้องของอนุแล้วจึงออกคำสั่ง ถ่านนี้จะต้องนำออกมา สำห
