็ไม่ได้เพิ่มความเร็วเขากลับเดินช้า ๆ เพราะเขารู้ว่าเฟิงหยูเองจะไม่แพ้ ตอนนี้บุชงยังคงมีสีหน้าดุร้ายต่อหน้าเขา ซวนเทียนฮั่วกลายเป็นคนที่ค่อนข้างมีความสุข “แม่ทัพบุเป็นไปได้หรือไม่ที่เจ้ารอองค์ชายผู้นี้คารวะเจ้าก่อน ? ”องค์ชายเจ็ดพูดอย่างนี้น้อยมาก เขามักจะปฏิบัติต่อผู้คนอย่างใจดี แม้ว่าบางคนไม่ได้คำนับเขา เขาจะไม่พูดอะไรเลยจริง ๆ แล้วเขาไม่ค่อยพูดแทนตัวเองว่าเป็นองค์ชาย เขามักจะพูดว่าข้าเสมอ แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างหลังจากพบเฟิงหยูเอง เมื่อไรก็ตามที่เกิดอะไรขึ้นกับผู้หญิงคนนี้ ท่าทางที่ใจดีของเขาก็จะหายไปทันที ในความเป็นจริงเขาจะลงเอยด้วยการทำหน้าที่อย่างไร้เหตุผล และทำตัวเหมือนองค์ชายหยูบุชงไม่ได้โง่ เขาอยู่มาหลายปีแล้ว ดังนั้นเขาจะไม่ทราบนิสัยของซวนเทียนฮั่วได้อย่างไร เมื่อเห็นว่าเขาเย็นชา เขาก็เข้าใจทันทีว่าองค์ชายเจ็ดโกรธ องค์ชายเจ็ดแทบจะไม่โกรธจริง ๆ แล้วเขาไม่เคยโกรธ อย่างไรก็ตามทุกคนรู้ว่าการไม่โกรธไม่ได้หมายความว่าเขาไร้อารมณ์ มันเป็นเพียงว่าเขารำคาญที่จะต่อปากต่อคำ เมื่อเขาโกรธจริง ๆ เขาก็รับมือได้ยากไม่ด้อยไปกว่าองค์ชายเก้า !เหงื่อเย็นปรากฏบนหน้าผากของเขาในขณะที่เขาก้าวไปข้างหน้าอย่างรวดเร็วและคุกเข่าข้างหนึ่ง และโค้งคำนับ“ผู้ใต้บังคับบัญชาที่ต่ำต้อยคารวะองค์ชายชุน ! ขอพระองค์ทรงพระเจริญพะยะค่ะ ! ”ซวนเทียนฮั่วมองเขา และได้แต่ส่ายหัว “แม่ทัพบุ ทรงพระเจริญนั้น องค์ชายผู้นี้ไม่ก
