ของนางเป็นคนช่วยเปลี่ยนชุดให้ ในชุดเสื้อผ้าใหม่ นางนั่งบนเตียงของนางและนวดขมับเบา ๆ ถอนหายใจเป็นครั้งคราวเฟิงหยูเองเดินเข้าไปและโค้งคำนับพร้อมกับหวงซวน “อาเองคารวะพระสนมอันเจ้าค่ะ” รอยยิ้มปรากฎบนใบหน้าของนาง แต่น้ำเสียงของนางเย็นชาโดยไม่รู้สึกถึงความอบอุ่นในช่วงไม่กี่ปีที่ผ่านมาพระสนมอันไม่ได้เข้าร่วมในงานเลี้ยงพระราชวังแม้แต่งานเดียวเลย นางได้ยินข่าวลือเกี่ยวกับองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันเท่านั้น อย่างไรก็ตามนางไม่เคยพบเฟิงหยูเอง เป็นนางกำนัลของนางที่บอกนางว่าเป็นองค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันที่รักษาอาการเจ็บป่วยทางจิตของนางด้วยการฝังเข็ม นางไม่มีทางเลือกนอกจากต้องขอบคุณเฟิงหยูเอง“ลุกขึ้นเร็ว” นางโบกมือเล็กน้อยและนางกำนัลเข้ามาช่วยประคองเฟิงหยูเองให้ลุกขึ้น จากนั้นนางก็พูดว่า “นั่งก่อน”หลังจากเฟิงหยูเองกล่าวขอบคุณ นางก็นั่งลงอย่างสงบ เมื่อนางเงยหน้าขึ้นมองพระสนมอัน นางเย้ยหยันตัวเองแล้วหันศีรษะ นางเพิ่งเห็นผลไม้วางอยู่บนโต๊ะ นางจึงกล่าวว่า “วันนี้ข้ารีบมา ข้าจึงไม่ได้เตรียมของกำนัลสำหรับพระสนม พระสนมได้โปรดอย่าโทษข้า มันจะเป็นการดีถ้าพระสนมจะทานผลไม้เป็นประจำ ครั้งต่อไปอาเองจะเอามาให้เยอะกว่านี้ จะได้ไม่ต้องลำบากพี่สามทุกวัน”พระสนมตัวสั่น นางไม่รู้ว่านางทำอะไรผิด แต่รู้สึกว่ามีความหมายที่ซ่อนอยู่กับสิ่งที่ผู้หญิงคนนี้เพิ่งพูด อย่างไรก็ตามสิ่งที่นางพูดมีเหตุผล นางเดาได้แต่ไม่ถามเฟิงหยูเองเห็นว
