นางกำนัลที่ตำหนักฉิงอันทำให้นางรู้สึกกลัวเล็กน้อยเมื่อเห็นว่านางลังเลและไม่พูดอะไร เฟิงหยูเองยิ้ม และดล่าวว่า “ศัตรูของเจ้าคือมิตรของเจ้า ข้าไม่มีความตั้งใจที่จะทำลายเจ้า ไม่ว่าเจ้าจะพูดหรือไม่ก็ตาม นั่นขึ้นอยู่กับเจ้า ข้ามาที่ตำหนักฉิงอันเพื่อค้นหาคำตอบบางอย่าง หากเจ้าสามารถช่วยขจัดความสงสัยของข้า หยินหลาน หากเจ้าไม่อยากตาย ข้าอาจช่วยเจ้าได้”เมื่อได้ยินสิ่งนี้ ดวงตาของหยินหลานที่เป็นเหมือนทะเลสาบอันเงียบสงบ ทันใดก็เผยคลื่นบางอย่างเมื่อนางถามอย่างไม่รู้ตัว “จริงหรือ ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้า “ใช่”ความหวังในดวงตาของหยินหลานนั้นเด่นชัดยิ่งขึ้นนางคิดอยู่แล้วว่านางไม่สามารถหลีกเลี่ยงความตายได้ เข้าสู่พระราชวัง และเดินไปตามเส้นทางนี้นางไม่เคยคิดจะออกแต่ไม่ว่านางจะวางแผนหรือไม่ก็ตาม เมื่อนางได้ยินใครบอกนางว่านางไม่ต้องตาย นั่นเป็นอีกเรื่องหนึ่งด้วยเหตุผลบางอย่างนางเชื่อมั่นในตัวเฟิงหยูเอง แม้ว่าเฟิงหยูเองจะอายุน้อยกว่านางมาก แต่นางก็เชื่อใจทุกคำที่องค์หญิงแห่งมณฑลจี่อันกล่าวหยินหลานไตร่ตรองอยู่พักหนึ่ง นางพูดอย่างตรงไปตรงมา “ดี ข้าจะพูด พระสนมที่ตายไปคือพี่สาวของข้า เมื่อนางเข้าไปในพระราชวังตอนแรกนางเป็นแค่นางรำอย่างไรก็ตามนางเหมือนพราชายาหยุนเล็กน้อย ครั้งหนึ่งฮ่องเต้เมาและทรงโปรดปรานนางเป็นเวลา 1 คืน แต่น่าเสียดายที่ฮ่องเต้เริ่มรู้สึกเสียใจหลังจากคืนนั้น และรู้สึกผิดต่อพราชายาหยุน พระองค์จ
