นางจ้องมองเฟิงหยูเองด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความไม่พอใจ ราวกับว่าเพียงแค่จ้องมองก็เพียงพอที่จะระบายความโกรธในหัวใจของนางเฟิงหยูเองไม่ใส่ใจเพราะนางเริ่มรักษาอาการบาดเจ็บรุ่ยเจียจ้องมองเกือบทั้งชั่วยาม ในที่สุดไม่สามารถทนได้อีกต่อไป นางหยุดจ้องมอง อย่างไรก็ตามนางใช้เสียงเตือนเพื่อบอกเฟิงหยูเอง “สำหรับเงิน 5,000,000 เหรียญทอง เจ้าต้องให้ความสนใจเมื่อรักษาข้า ข้าจ่ายเงินแล้ว”เฟิงหยูเองยิ้มแล้วพูดว่า “ไม่ต้องห่วง ข้าจะรักษาเจ้าอย่างดีเพื่อที่ข้าจะได้เฆี่ยนเจ้าอีกครั้ง”“เจ้า” รู่ยเจียต้องการที่จะก่นด่าบรรพบุรุษของนางแปดชั่วโคตรเพราะนางคุ้นเคยกับการทำแบบนี้ แต่เมื่อนางจำได้ว่าอาการบาดเจ็บที่ปกคลุมร่างกายของนางนั้นเป็นผลมาจากการที่นางก่นด่าคนอื่น มองออกไป นางไม่ต้องการที่จะมองเฟิงหยูเองอีกต่อไปเฟิงหยูเองใช้เวลา 2ชั่วยามในการรักษาอาการบาดเจ็บของนาง ในที่สุดนางก็รักษารุ่ยเจียที่กำลังจะตายจากความเจ็บปวด เมื่อได้ยินว่าเฟิงหยูเองจะกลับมาอีกครั้งในวันรุ่งขึ้นทันใดนั้นนางก็อยากจะเลิกการรักษานี้ มันเจ็บปวดเกินไปรุ่ยเจียเริ่มสงสัยอย่างแท้จริงว่านางสามารถทนต่อความเจ็บปวดนี้ได้หรือไม่ เงินถูกจ่ายไปแล้ว แต่ถ้านางเสียชีวิตในระหว่างขั้นตอนนั้น จะไม่เป็นที่น่าสมเพชหรือไม่แต่เฟิงหยูเองไม่สนใจนาง หลังจากเสร็จงานนางก็เก็บข้าวของออกมาแล้ว นางไม่ได้บอกรุ่ยเจียว่านางไม่ได้ใช้ยาชารุ่ยเจียจะต้องอดทนชดใช้ความผิดที
