ตั้งแต่คังอี้ได้โต้ตอบกับเฟิงหยูเองสองสามครั้ง นางก็เริ่มให้ความสนใจกับทุกคำที่พูด ใครจะรู้ว่าคำนั้นจะจบลงด้วยการเป็นกับดัก นางต้องระวังคำตอบกลับของนางเมื่อได้ยินนางถามเกี่ยวกับกำไลนี้ คังอี้ไตร่ตรองเล็กน้อยนางไม่ได้ทำผิดพลาดกับกำไล นางจึงพูดพร้อมกับยิ้มว่า“กำไลหยกนี้เสด็จพ่อมอบให้ข้าในวันเกิดปีที่ 16 ของข้า มันถูกประดับด้วยทองคำและมีความหมายที่ดี”“โอ้” เฟิงหยูเองพยักหน้า “ถ้าท่านแม่พูดแบบนั้น การเลือกที่จะมอบกำไลนี้ให้แม่รองจุนม่านในเวลานี้เป็นเวลาที่เหมาะสมแต่…” นางขมวดคิ้ว และไตร่ตรองสักพัก “ท่านแม่ได้รับกำไลนี้ในวันเกิดปีที่ 16 ของท่านแม่ สามเดือนต่อมาท่านแม่แต่งงานกับสามีของท่านแม่ เท่าที่ข้ารู้ในเวลาที่ท่านแม่แต่งงาน กำไลนี้ควรจะอยู่บนข้อมือของท่านแม่”คังอี้ตกใจ นางไม่คิดว่าจริง ๆ แล้วเฟิงหยูเองจะสามารถยับยั้งนางได้โดยการเปลี่ยนหัวข้ออย่างมีเล่ห์เหลี่ยม เรื่องนี้ทำให้นางไม่รู้ว่าจะตอบอย่างไรเฟิงหยูเองยังคงดำเนินหัวข้อนี้ต่อไป “ข้าเคยได้ยินข่าวลือซึ่งเกิดขึ้นที่เฉียวโจวในปีนั้น แต่การตายของสามีท่านแม่ไม่ได้เป็นความลับแต่อย่างใด และเราไม่จำเป็นต้องปกปิดมัน การแต่งงานครั้งที่แล้วของท่านแม่ไม่อาจถือว่ามีความรักใคร่กลมเกลียว อย่างไรก็ตามท่านแม่กลับมอบสิ่งนี้ให้กับแม่รองจุนม่าน พูดให้สุภาพคือ ท่านแม่อิจฉาที่แม่รองได้รับความโปรดปราน แต่ถ้าพูดในแง่ลบ ท่านแม่ต้องการสาปแช่งท่านพ่อให้ตา
