ข้าไม่มีของมีค่าอยู่ในมือ ข้าไม่ได้คิดมากกับกำไลเลย ข้าไม่ได้มีเจตนาที่จะสาปแช่งท่านพี่นะเจ้าคะ ! ”ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธแค้นจากสิ่งที่เฟิงหยูเองได้กล่าวมา นางไม่สนใจว่าทำไมเฟิงหยูเองจะทำตัวโหดร้ายต่อคังอี้ เพียงแค่ใช้กำไลนี้ เฟิงหยูเองพูดถูกต้อง คังอี้มอบกำไลที่นำโชคร้ายเช่นนั้นเป็นของขวัญ นางคิดอะไรกันแน่ ?ฮูหยินกระแทกไม้เท้าของนางด้วยความโกรธ และมองไปที่คังอี้กล่าวว่า “เจ้าเป็นถึงองค์หญิงใหญ่ และผู้ปกครองของเฉียนโจวนั้นมีฐานะที่สูงส่งกว่า ข้าจะพูดอะไรได้ แต่จินหยวนเป็นบุตรชายของข้า แน่นอนว่าข้าจะไม่อนุญาตให้ใครทำร้ายเขา” นางหันไปพูดกับจุนม่าน น้ำเสียงของนางดีขึ้นเล็กน้อยแต่ก็ยังมีร่องรอยของความไม่พอใจ “ถอดกำไลนั้นออก แล้วส่งคืนให้นาง ! ”ดวงตาของจุนม่านเปลี่ยนเป็นสีแดงแล้วในขณะที่นางพยายามถอดกำไลออก เมื่อคังอี้มอบให้กับนาง มันใส่ง่ายมาก แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างเมื่อนางพยายามที่จะถอดมันออก นางก็ทำไม่ได้จุนม่านกังวลเล็กน้อย ดังนั้นนางจึงตัดสินใจอย่างตรงไปตรงมาว่าไม่ต้องกังวลกับการบาดเจ็บใด ๆ ในที่สุดนางก็สามารถถอดกำไลได้ แต่ผิวหนังที่ข้อมือของนางถลอกเล็กน้อย จากนั้นนางก็วางมันลงบนพื้นราวกับว่ามันลวกผิวหนังของนาง จากนั้นก็ยืนข้างเฟิงจินหยวนจุนเหมยเฝ้าดูจากด้านข้างในที่สุดก็ไม่สามารถดูต่อได้ ก้าวต่อไปอย่างรวดเร็วนางตรวจสอบอาการบาดเจ็บของพี่สาวของนาง เมื่อเห็นว่าผิวหนังทั้งสองข้างของข้อมือนาง
