อย่างที่บานซูพูดเช่นนี้ เสียงการต่อสู้ดังมาจากสนามเฟิงหยูเองเดินไปที่หน้าต่างด้วยความสงสัยแล้วผลักเปิดหน้าต่างออก จากนั้นนางวางคางของนางไว้ที่ขอบหน้าต่างแล้วมองออกไปด้านนอกตอนนี้กลางดึกแล้ว ดูเหมือนว่ามีคนร้ายมาไม่กี่คน นางมองไปรอบ ๆ และนับรวมทั้งหมดเป็น 8 คน พวกเขาสวมชุดสีดำและถือดาบไว้ในมือ มีผ้าคลุมหน้าสีดำ เหลือเพียงดางตาเหยี่ยวเท่านั้นที่เปิดเผยบานซูยืนอยู่ข้างนางและไม่ออกไปต่อสู้ มีคนจำนวนมากอยู่ข้างนอก และพวกเขาไม่ได้คิดถึงเขา ภารกิจของเขาคืออยู่ใกล้และปกป้องเฟิงหยูเอง แม้ว่าตอนนี้จะมีผู้คุ้มกันลับอยู่มากมายในคฤหาสน์ แต่เขาเพียงคนเดียวเท่านั้นที่สามารถเข้าไปในห้องของเฟิงหยูเองได้คนแปดคนมีความเชี่ยวชาญในศิลปะการต่อสู้อย่างมากพวกเขาอยู่ในระดับที่เท่าเทียมกับผู้คุ้มกันลับ เฟิงหยูเองเฝ้าดูด้วยความสนใจและให้การวิเคราะห์เป็นครั้งคราว“ที่จริงถ้าคนของเราต่อสู้เพื่อฆ่ามันก็ลงจะจบลงในไม่ช้า แต่อีกฝ่ายหนึ่งคือการต่อสู้เพื่อฆ่า ขณะที่เราพยายามจับพวกเขาทั้งเป็น นี่คือเหตุผลที่การต่อสู้ยืดเยื้อใช่หรือไม่”บานซูกอดอกแล้วมองไปที่เด็กผู้หญิงที่อยู่ตรงหน้าเขา เขากลอกตาของเขาเขาพูดว่า “คุณหนูกำลังดูอะไรอยู่หรือขอรับ? คุณหนูรู้หรือไม่ว่ามันอันตรายแค่ไหน ? ”เฟิงหยูเองพยักหน้า “ข้ารู้ แต่พวกมันไม่สามารถทำร้ายข้าได้”จมูกของบานซูเกือบฟืดฟาดด้วยความโกรธ “ทำไมคุณหนูถึงคิดว่าจะไม่ได้รับบาดเจ็บล่ะ ? ”“เ
