กำนัลที่เดินไปนั้น มีคนหนึ่งเป็นคนที่สอนให้เฟิงเฟินไดร่ายรำกลางหิมะอยู่ในหมู่พวกนาง“นางกำนัลของพระสนมอันนั้นงดงามแทบทุกคนเลย” นางแกล้งทำเป็นพูดแบบนี้โดยไม่ตั้งใจ เมื่อนางมองอีกครั้ง กลุ่มนางกำนัลก็เดินจากไปนางกำนัลบอกกับนางว่า “นั่นเป็นเพราะพระสนมอัน ได้รับความโปรดปรานจากฮ่องเต้ จึงได้พระราชทานสตรีที่งดงามจำนวนหนึ่งให้คอยรับใช้นางในตำหนัก ไม่เพียงแค่นี้นางยังให้พวกเขาเรียนรู้การร่ายรำกลางหิมะ น่าเสียดายตั้งแต่เหตุการณ์นั้น ฮ่องเต้ไม่เคยเสด็จมาตำหนักนี้อีกเลย”“ฮ่องเต้ไม่ส่งหมอหลวงไปรักษาอาการวิกลจริตของพระสนมอันหรือ ? ” นางถามนางกำนัลในพระราชวัง “ผ่านมากี่ปีแล้ว พวกเขายังรักษาไม่ได้อีกหรือ ? ”นางกำนัลกล่าวว่า “หมอหลวงย่อมรักษาอยู่แล้ว แต่ฮ่องเต้ไม่สนพระทัยเรื่องนี้ ดังนั้นหมอหลวงจะตั้งใจรักษาได้อย่างไรเพคะ พวกเขาแค่รักษาไปวัน ๆ ”“เป็นเช่นนั้นหรือ” เฟิงหยูเองไตร่ตรองอยู่พักหนึ่งจนกระทั่งพวกเขามาถึงประตูพระราชวัง ก่อนจากไป นางกล่าวว่า“เช่นนั้นเมื่อข้ามาที่พระราชวัง ข้าจะไปเยี่ยมพระสนม ! ”นางกำนัลยิ้มและกล่าวว่า “องค์หญิงแห่งมณฑลใจดีมากเพคะ”ไม่ว่านางจะเป็นพระโพธิสัตว์หรือไม่ก็ตามเฟิงหยูเองไม่รู้ นางแค่รู้สึกอยากจะไปตรวจสอบบางสิ่งที่นางสงสัยตลอดเวลา ดูเหมือนว่าสิ่งต่าง ๆ กำลังจะคลี่คลาย ความจริงกำลังจะเปิดเผยความจริงรถม้าของซวนเทียนหมิงกำลังรออยู่หน้าประตูพระราชวังและเฟิงหยูเองกำลังเดิน
