ล้วเปิดประตูโดยกล่าวว่า “พระราชวังส่งหมอหลวงมาทุกวันเพื่อตรวจสอบสภาพขององค์หญิงรุ่ยเจีย แม้จะเป็นหมอหลวงก็ตาม พระราชวังใช้ยาอย่างดีในการรักษาแต่อาการบาดเจ็บดูเหมือนจะไม่ดีขึ้น นอกจากนี้แม้ว่านางจะหายจากอาการบาดเจ็บ แต่บาดแผลที่เกิดจากแส้จะทำให้เกิดรอยแผลเป็น”ทั้งกลุ่มเข้าไปในห้องขณะที่หมอหลวงออกมา เมื่อเห็นซวนเทียนหมิงและเฟิงหยูเอง เขาก็แสดงความเคารพอย่างรวดเร็วซวนเทียนหมิงถามเขาว่า “เจ้าให้ยาชนิดใดแก่องค์หญิงรุ่ยเจีย ? ”หมอหลวงไตร่ตรองเล็กน้อยแล้วตอบว่า “โสมและเห็ดหลินจือจากสำนักยาหลวงล้วนถูกนำมาใช้ ฮองเฮากล่าวว่าเราควรให้ยาอย่างดีแก่นาง หากนางไม่สามารถรักษาได้แม้จะมีสิ่งนี้องค์หญิงจากเฉียนโจวก็คงได้แต่ตำหนิตัวเองที่โชคร้ายเท่านั้น บ่าวรับใช้ของเราไม่มีอำนาจพะยะค่ะ”เฟิงหยูเองยิ้มให้กับตัวเอง ให้ยาอย่างดีแก่นาง โดยไม่สนใจว่าเป็นยาที่ถูกกับโรคหรือไม่ นี่เป็นความคิดของฮองเฮา ในเวลาเดียวกันมันก็เป็นความคิดของฮ่องเต้ในเรื่องนี้ เมื่อนึกถึงเมื่อคังอี้เพิ่งเข้ามาในพราชวังก็เห็นได้ชัดว่านางได้ทำการบ้านในเรื่องราชวงศ์ต้าชุนมา เมื่อนางหงายไพ่ นางจึงได้แหย่ที่จุดอ่อนของฮ่องเต้ และทำให้ฮ่องเต้ระลึกถึงพระเชษฐภคินีของพระองค์ได้สำเร็จน่าเสียดายที่ไม่ว่าพระองค์จะคิดเรื่องของพระเชษฐภคินีของพระองค์มากแค่ไหนก็ไม่สามารถเปรียบเทียบกับรุ่ยเจียที่ดูถูกซวนเทียนหมิงได้ ฮ่องเต้สามารถทนต่อสิ่งใดๆ ได้ แต่เขา
