ยเจียกำลังทุกข์ทรมานกับการปัสสาวะไม่หยุด บางที…”“พอ” นางกำนัลอาวุโสขัดจังหวะนาง “เจ้าพูดอะไร ไม่กลัวว่าจะเข้าหูขององค์ชายและองค์หญิงแห่งมณฑลหรือ” นางจึงหันไปรอบ ๆ แล้วพูดกับเฟิงหยูเอง “นางทุกข์ทรมานจากอาการบาดเจ็บรุนแรงเช่นนี้ หากไม่ได้รับการรักษาในทันทีหม่อมฉันกลัวว่านางจะไม่สามารถฟื้นตัวได้อย่างแท้จริงเพคะ” ในขณะที่พูดอย่างนี้นางส่ายหัวแล้วมองที่รุ่ยเจีย แล้วถอนหายใจด้วยความเสียใจ “องค์หญิงน้อยผู้นี้ช่างน่าเสียดายจริง ๆ ”รุ่ยเจียผู้ซึ่งกำลังนอนอยู่บนเตียงถูกห่อด้วยผ้าขาวเหมือนบ๊ะจ่าง โดยมีเพียงหัวของนางยื่นออกมา เมื่อได้ยินว่ามีคนมาแล้วนางก็หันหน้าไปมอง อย่างไรก็ตามนางบังเอิญเห็นเฟิงหยูเองมองนางอย่างเย็นชา นางเพิ่งได้ยินนางกำนัลอาวุโสพูดบางอย่างที่ทำให้นางหมดหวังเมื่อเห็นเฟิงหยูเอง ดวงตาของรุ่ยเจียก็เปลี่ยนเป็นสีแดงเนื่องจากร่างกายของนางกลายเป็นสัตว์ประหลาด นางกัดฟันของนางอย่างรุนแรงและพยายามอย่างยิ่งที่จะหนี น่าเสียดายที่ร่างกายของนางถูกห่อ นางจึงไม่สามารถเคลื่อนไหวได้อย่างสมบูรณ์ นอกจากนี้เมื่อนางบิดตัวไปรอบๆ แผลของนางก็ปริทำให้นางต้องเจ็บปวดมาก“เฟิงหยูเอง ! ” นางกัดฟัน “ไม่ช้าก็เร็ว เสด็จลุงของข้าจะรีบมาที่เมืองหลวงเพื่อแก้แค้นให้ข้า เมื่อเวลานั้นมาถึง เจ้าจะถูกสับออกเป็นพัน ๆ ชิ้น ! ”เฟิงหยูเองขมวดคิ้ว “เจ้าหมายถึงอะไร… ในฐานะรัฐบริวารเฉียนโจวจะก่อกบฏหรือ ? มาเร็ว” นางพยายามจ
