เมื่อนางกล่าวเช่นสิ่งนั้นทำให้แก้มของซวนเทียนหมิงเริ่มขึ้นสีระเรื่อ “ไม่ใช่ธุระของเจ้า ! ”เฟิงหยูเองชำเลืองมองเขาและไม่ถามเขาอีกต่อไป นางแอบหัวเราะ ซวนเทียนหมิงแทบจะพ่นน้ำที่เขาพึ่งใช้บ้วนปากลงบนหัวของนาง แต่ในขณะที่เขาแปรงฟัน เขาเริ่มคิดว่ายาสีฟันและแปรงสีฟันที่เฟิงหยูเองให้นั้นดีจริง ๆพวกเขาทานอาหารกลางวันในตำหนักหยู เฟิงหยูเองมองที่โต๊ะที่เต็มไปด้วยตับหมูและไตหมู และเริ่มขมวดคิ้ว นางเคาะโต๊ะด้วยตะเกียบของนางแล้วถามซวนเทียนหมิงว่า “พ่อครัวของเจ้าคิดอะไรอยู่ ? ”ซวนเทียนหมิงกล่าวว่า “เหมือนคนปกติ หลังจากนอนห้องข้าเจ้าควรจะกินสิ่งเหล่านี้” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขาเทน้ำแกงสีแดงให้นาง “ชายาที่รักของข้า นี่เป็นอาหารบำรุงร่างกายของเจ้า”“บำรุงบ้าอะไรกัน ! ” นางเผชิญ “ข้ายังไม่มีรอบเดือนเลยแม้ว่าเราสองคนจะนอนหลับไปด้วยกัน แต่ไม่ได้มีอะไรมากไปกว่าการพูดคุยภายใต้ผ้าห่ม”ซวนเทียนหมิงปลอบโยนนาง “ทำอะไรกับมันแล้วกิน พวกเขาจะรู้ได้อย่างไรว่าเจ้ามีรอบเดือนหรือไม่”“บ่าวรับใช้ของเจ้ากำลังสงสัยความสามารถของเจ้า ! ” นางเริ่มที่จะตำหนิบ่าวรับใช้ของเขา “พวกเขาไม่ไว้ใจเจ้า”ซวนเทียนหมิงปลอบโยนนาง “นั่นเป็นเพราะพวกเขาเชื่อใจข้ามากเกินไป พวกเขาจึงจัดหาอาหารบำรุงให้เจ้า กินเร็วหลังจากกินเสร็จแล้ว เราจะไปดูงานฉลองกัน”“มีงานฉลองอะไรหรือ ? ” เมื่อได้ยินคำว่างานรื่นเริง เฟิงหยูเองก็ตื่นเต้นและดื่มน้ำแกงสีแดง นางถา
