ปและช่วยประคองนางอย่างเงียบ ๆ แล้วถามว่า “เกิดอะไรขึ้น? ทำไมหน้าของเจ้าดูแย่มาก” ในขณะที่พูดสิ่งนี้เขามองไปทางด้านหลัง และไม่สังเกตเห็นการเคลื่อนไหวใด ๆ “อาเอง! ”“พี่เจ็ด” ในที่สุดนางก็พูด แต่น้ำเสียงนางดูเหนื่อยมาก “ท่านไปส่งข้ากลับบ้านได้หรือไม่เจ้าคะ ? ”ซวนเทียนฮั่วขมวดคิ้วและต้องการพูดอีกครั้ง แต่เมื่อคำพูดที่มาถึงริมฝีปากของเขา เขาก็ไม่สามารถพูดออกมาได้“ได้ ข้าจะไปส่งเจ้ากลับบ้าน”เฟิงหยูเองไม่รู้ด้วยซ้ำว่านางจะกลับคฤหาสน์อย่างไร นางรู้เพียงว่าซวนเทียนฮั่วจับตัวนางแน่นตลอดเวลา รีบวิ่งไปพร้อมกับการใช้พลังภายในข้ามกำแพง ในที่สุดเมื่อพวกเขาลงแตะพื้น พวกเขามาถึงกำแพงของเรือนภายในไม่ไกลจากทางเข้าหลักของตำหนักเซียงทันใดนั้นนางก็ได้สติกลับมา นางกระตุกแขนเสื้อของซวนเทียนฮั่วโดยกล่าวว่า“พี่เจ็ดรอสักครู่” หลังจากพูดแบบนี้นางเอื้อมมือไปที่แขนเสื้อของนาง และหยิบระเบิดเพลิงออกมาซวนเทียนหัวไม่เข้าใจว่าระเบิดเพลิงทำมาจากอะไร แต่เขาได้กลิ่นแปลก ๆ จากนั้นเขาเห็นเฟิงหยูเองเหวี่ยงพวกมันเข้าไปในตำหนักเซียง หลังจากโยนแล้ว นางก็กระตุกแขนเสื้อของเขาแล้วพูดว่า “ไปกันเถอะเจ้าค่ะ !”ทั้งสองหนีกลับไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลอย่างรวดเร็ว แม้ว่าซวนเทียนฮั่วจะรู้สึกว่าพฤติกรรมนี้กล้าเกินไปเมื่อเขาเห็นเฟิงหยูเองเปิดเผยรอยยิ้มหลังจากจุดไฟเผาตำหนักเซียง เขาก็รู้สึกว่าไฟนี้คุ้มค่ามากเขาไม่รู้ว่ามันเริ่มเมื่อ
