อกจากคฤหาสน์แทนบานซูปรากฏตัวต่อหน้านางทันทีคว้าแขนของนางถามอย่างตรงไปตรงมา “คุณหนูจะไปไหนขอรับ ? ” จากนั้นก่อนรอให้เฟิงหยูเองตอบเขา “ข้าจะจับแขนคุณหนูไว้เช่นนี้ อย่าคิดว่าจะวิ่งหนีไปได้”เฟิงหยูเองมองไปที่เขา ขณะเดียวกันการจ้องมองนางทำให้บานซูสั่นและปล่อยมือไปโดยไม่รู้ตัว ตกใจเขาถามว่า “ข้า…ข้าจะไม่จับแขนคุณหนูแล้ว ทำไมจ้องมองข้าแบบนี้ด้วยขอรับ? ”นางส่ายหัว และดึงบานซูว่า “ข้าไม่จ้องมองเจ้า และข้าก็ไม่อยากวิ่งหนีอีกครั้ง มีบางสิ่งที่ข้าสงสัยแต่ตอนนี้ข้าเข้าใจอย่างแจ่มแจ้งแล้ว อย่างไรก็ตามข้าพบว่าแม้ว่าข้าจะรู้เรื่องนี้แล้วก็ไม่มีอะไรที่ข้าทำได้ เจ้าเคยรู้สึกแบบนี้หรือไม่ มีคนเอาตัวเจ้าไปพร้อมมีดที่เกือบจะฆ่าเจ้า ตอนนี้เจ้าอยู่ตรงหน้าพวกเขา แต่เจ้าไม่สามารถฆ่าพวกเขาได้ บานซูไปตำหนักหยูกับข้า ไปหาซวนเทียนหมิงกันเถอะ ให้เขาต่อสู้กับข้า ไม่งั้นข้าจะอกแตกตายแล้ว”เมื่อได้ยินว่านางต้องการไปที่ตำหนักหยู ในที่สุดบานซูก็ถอนหายใจด้วยความโล่งอก โดยไม่พูดอะไรอีก เขาคว้าแขนของเฟิงหยูเองและเริ่มเคลื่อนไหวด้วยพลังภายในระหว่างทางพวกเขาผ่านสี่แยกที่นำไปสู่ตำหนักเซียง เห็นแสงสว่างจากเปลวไฟและผู้คนมากมายนับไม่ถ้วนเปล่งเสียงดังว่า “เอาน้ำมา” ริมฝีปากของเขาขดเป็นรอยยิ้ม ขณะที่เขาก้มศีรษะลงถามนาง “คุณหนูเป็นคนทำใช่หรือไม่ขอรับ”เฟิงหยูเองตะโกนอย่างเย็นชา “นี่มันแค่ส่วนหนึ่งของตำหนักเท่านั้น บานซูจำคำที่ข้า
