“เจ้าส่งคนไปที่พระราชวังเพื่อสอบถามหรือไม่ ? ”ยายจาวกล่าวว่า “ทั้งสองคนถูกส่งมาแล้ว พวกเขากล่าวว่ามีเรื่องมากมายที่ราชสำนักต้องดูแล มันไม่ใช่แค่เจ้านายของเรา ข้าราชสำนักทุกคนยังอยู่ในราชสำนัก ท่านฮูหยินผู้เฒ่าอย่ากังวลเลยเจ้าค่ะ”เมื่อได้ยินว่าเจ้าหน้าที่ทุกคนยังอยู่ในราชสำนัก ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าก็สงบลงในที่สุด “ก็ดีถ้าไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับเขา วันนี้ข้ารู้สึกวิตกกังวลอยู่ตลอดเวลา ข้าสงสัยว่าจะมีบางอย่างไม่ดีเกิดขึ้น แต่ข้าไม่คิดว่าองค์ชายเก้าจะมาเร็วขนาดนี้”ยายจาวปลอบใจนางว่า“องค์ชายเก้าดูเหมือนจะหงุดหงิดกับท่านฮูหยินคนใหม่ ดูพระองค์ยังสุภาพกับท่านอยู่นะเจ้าคะ”ฮูหยินผู้เฒ่าก็เข้าใจเช่นกัน แต่เมื่อนางคิดว่าคังอี้ถูกกรรโชกเงิน 5,000,000 เหรียญทอง นางรู้สึกปวดใจอย่างเหลือล้น“นั่นคือเหรียญทอง ! 5,000,000 เหรียญทอง บอกข้าที ถ้ามันถูกขนส่งจากเฉียนโจวมายังราชวงศ์ต้าชุนจะต้องใช้รถม้ากี่คัน ? ขบวนคาราวานจะยาวขนาดไหน ? ฮะ ! มันจะถูกส่งไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล มัน… จริง ๆแล้ว…”นางพูดอย่างจริงจัง แต่ก็ยังไม่จบประโยค ยายจาวไม่สามารถกลั้นยิ้มในขณะที่นางคิดกับตัวเอง เป็นไปได้หรือไม่ว่าฮูหยินผู้เฒ่าหวังจะได้รับเงินจำนวนนั้น นั่นเป็นสิ่งที่ท่านสามารถหวังได้หรือไม่ ? สำหรับองค์ชายเก้า การที่ไม่ทำให้ท่านเดือดร้อนก็ถือเป็นโชคดีแล้ว ควรจะรู้จักพอ !แต่ฮูหยินผู้เฒ่าก็เป็นคนประเภทนี้ เมื่อพูดถึงคว
