“องครักษ์ขององค์ชายเซียง ท่านโทษว่าตระกูลเฟิงของข้าเพราะไม่รับรองแขกให้ดีหรือ เจ้ารังเกียจองค์หญิงแห่งมณฑลขั้นสองเพราะไม่อยู่ในสถานะที่สูงพอหรือ? ในเมื่อเจ้ารังเกียจผลไม้จานนั้น”องครักษ์คุกเข่าบนพื้นด้วยสีหน้าที่ไม่เต็มใจ เขาพยายามจะลุกขึ้นยืน แต่ด้วยเหตุผลบางอย่างหัวเข่าของเขารู้สึกเจ็บปวดจนกลายเป็นชาแทบไม่มีความรู้สึก ไม่ว่าเขาจะทำเช่นไร เขาไม่สามารถใช้กำลังเพื่อลุกขึ้นยืนได้เฟิงหยูเองมองที่เขาด้วยแววตาที่ทำให้เขารู้สึกตกใจ “เจ้าเป็นใคร? เจ้าเป็นแค่องครักษ์ที่ต่ำต้อย แต่องค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้ไม่มีสิทธิ์ที่จะลงโทษเจ้าเช่นนั้นหรือ ? ”ยิ่งองครักษ์มองเฟิงหยูเองเท่าไหร่ก็ยิ่งรู้สึกตกใจมากขึ้นเท่านั้น เขาได้แต่หันหน้าไปมองซวนเทียนเย่ แต่เขาเห็นซวนเทียนเย่พยักหน้าให้เขา ดังนั้นเขาจึงตอบว่า “บ่าวรับใช้ผู้ต่ำต้อยไม่กล้าขอรับ!”“เจ้าไม่กล้าหรือ? ” แสงเย็นๆในดวงตาของเฟิงหยูเองปะทุขึ้น “เท่าที่ข้าเห็น มันไม่มีอะไรที่เจ้าไม่กล้าทำ ! ” นางเอนกายเล็กน้อยและพาตัวเองเข้าไปใกล้กับองครักษ์ความรู้สึกกดดันที่เพิ่มมากขึ้นทำให้คิ้วขององครักษ์ชุ่มไปด้วยเหงื่อ เขาต้องการหลีกเลี่ยงนาง แต่เขาขยับขาไม่ได้ เมื่อใบหน้าของเฟิงหยูเองเข้ามาใกล้เขามากขึ้น การหายใจของเขาก็หยุดนิ่ง“องค์..องค์หญิงแห่งมณฑลขอรับ!”“หืมม ! ” เฟิงหยูเองเหวี่ยงแขนเสื้อแล้วลุกขึ้นยืน “ไม่ใช่ว่าเจ้ากำลังดูถูกองค์หญิงแห่งมณฑลผู้นี้ เช่นนั้นก็
