คังอี้รู้สึกประหลาดใจ นางหันไปมองเฟิงจินหยวน “เจ้าพูดว่าอย่างไร ? ”เฟิงจินหยวนพูดซ้ำตัวเอง “ไม่เป็นไร วันนี้อาเองเป็นคนลงมือ โชคดีที่องค์ชายหยูไม่อยู่ ไม่อย่างนั้นรุ่ยเจียจะยังมีชีวิตอยู่ได้อย่างไร ! ”เฟิงจินหยวนไม่ใช่คนเดียวที่คิดว่านี่เป็นเรื่องที่โชคดี แม้แต่เฟิงเฟินไดก็หน้าซีดและกล่าวว่า “ถ้าปีศาจนั่นอยู่ที่นี่ การเฉลิมฉลองวันนี้จะกลายเป็นงานศพแทนแน่นอน”ฮูหยินผู้เฒ่าก็เห็นด้วย เมื่อเห็นฉากนี้นางถอนหายใจและกระทืบเท้าด้วยความโกรธเมื่อเห็นฮูหยินผู้เฒ่ามา คังอี้คิดว่านางได้รับการสนับสนุนบ้าง นางกอดต้นขาของฮูหยินผู้เฒ่าและร้องไห้ “ท่านแม่รุ่ยเจียน่าสงสารมากเจ้าค่ะ ! ”ในตอนแรกนางหวังว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะแสดงความเห็นอกเห็นใจ แต่ฮูหยินผู้เฒ่าจะแสดงความเห็นอกเห็นใจต่อมารดาและบุตรสาวคู่นี้ได้อย่างไร ในเวลานี้นางเกลียดที่นางไม่สามารถบีบคอคังอี้ให้ตายได้ “ชั่วร้าย ! ชั่วร้ายมาก ! ” นางพูดอย่างนี้ในขณะที่ชี้ไปที่รุ่ยเจียและถามคังอี้ “เจ้ารู้ไหมว่าหายนะประเภทใดที่บุตรสาวของเจ้ากำลังนำมาสู่คฤหาสน์เฟิงของข้า ? เจ้ารู้หรือไม่ว่าผลกระทบอะไรที่จะเกิดขึ้นกับการดูถูกองค์ชายเก้าของราชวงศ์ต้าชุน ? ”เฟิงเฟินไดรู้สึกขนแขนลุก ในขณะที่นางยังจำได้ว่าซวนเทียนหมิงเฆี่ยนนางอย่างไร นางยังจำได้ว่าซวนเทียนหมิงทำให้นางตกลงไปในทะเลสาบในเรือนตงเซิงได้อย่างไรความรู้สึกจมน้ำในทะเลสาบนั้นเป็นสิ่งที่นางลืมไม่ได้นางพึมพำร
