างนางเข้าใจกฎนี้จึงไม่ได้พูดอะไรเลย ด้วยความช่วยเหลือของบ่าวรับใช้ประคองนางนั่งลงบนเก้าอี้ของนางบ่าวรับใช้เริ่มแนะนำตัวเอง “ช้าชื่อเซี่ยชาน ก่อนหน้านี้ข้าเคยทำงานที่เรือนซูหยา แต่ท่านฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวว่าเมื่อองค์หญิงใหญ่เข้ามาในคฤหาสน์ องค์หญิงต้องมีคนที่อยู่ในคฤหาสน์มาเป็นเวลานานอยู่ด้วย ดังนั้นท่านฮูหยินผู้เฒ่าจึงมอบหมายให้ข้ามาดูแล ตั้งแต่วันนี้เป็นต้นไปบ่าวรับใช้คนนี้จะอยู่กับองค์หญิงใหญ่ ถ้าข้าทำผิด องค์หญิงใหญ่โปรดบอกข้า และลงโทษข้าได้เลยเพคะ”เซี่ยชานสดใสมากเพราะนางมีรอยยิ้มที่ทำให้คนปฏิเสธนางไม่ได้ แม้ว่าคังอี้จะยังไม่มีความสุข นางก็พบว่ามันยากที่จะแสดงมันต่อหน้าของรอยยิ้มอันสดใสนี้ ยิ่งกว่านั้นวันนี้วันแต่งงานของนาง สถานการณ์ของรุ่ยเจียได้ข้อสรุปแล้ว และนางไม่สามารถทำผิดพลาดได้อีกไม่ว่าในกรณีใด ๆนางยิ้มและพูดว่า “เซี่ยชานเป็นชื่อที่ไพเราะมาก ข้าทำให้เจ้าเห็นบางสิ่งที่ไร้สาระในสนามหน้าบ้าน มันคือทั้งหมด… มันล้มเหลวมั้งหมดในการให้คำแนะนำที่เพียงพอ เมื่อรุ่ยเจียกลับจากพระราชวัง ข้าอยากให้เจ้าบอกเรา” นางพูดขณะถอดกำไลหยกและวางไว้บนข้อมือของเซี่ยชานแม้ว่าเซี่ยชานมีความสุขแต่นางก็คุ้นเคยกับการดูแลฮูหยินผู้เฒ่า กำไลหยกเพียงอันเดียวนั้นไม่เพียงพอที่จะทำให้นางลืมมารยาทของนาง ดังนั้นนางจึงขอบพระคุณและกล่าวว่า“ท่านฮูหยินไม่ต้องกังวลเจ้าค่ะ คุณหนูจะสามารถออกจากพระราชวังได้อย่างรวดเร็วเ
