ร็วแน่นอนเจ้าค่ะ ในเวลานั้นคฤหาสน์จะมีชีวิตชีวามากยิ่งขึ้น”
เฟิงจินหยวนยิ้มและลูบหัวเขา “เจ้าพูดถูกใจจริง ๆ”
“เจ้าค่ะ” บ่าวรับใช้บอกเฟิงจินหยวน “คุณหนูใหญ่มาเช้านี้ในเวลานั้นท่านใต้เท้ายังไม่ตื่น คุณหนูใหญ่ที่รออยู่ในห้องโถง ท่านใต้เท้าจะไปพบคุณหนูหรือให้คุณหนูเข้ามาเจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนไตร่ตรองเล็กน้อย “ให้นางเข้ามา”
บ่าวใช้ออกไปและกลับเข้ามาพร้อมกับเฟิงเฉินหยู เฟิงจินหยวนสวมชุดแต่งงานสีแดงและนั่งเก้าอี้ในห้องด้านนอกของห้องนอนของเขา เมื่อมองไปที่เฟิงเฉินหยูด้วยรอยยิ้ม เขาอนุญาตให้เฟิงเฉินหยูรู้สึกดีขึ้นมาเล็กน้อยจากฉากนี้
เป็นเวลานานแล้วที่เฟิงจินหยวนไม่ได้มองนางด้วยรอยยิ้มซึ่งทำให้นางรู้สึกงุนงงอยู่ครู่หนึ่งเพราะนางรู้สึกว่าเขากลับมาเป็นบิดาที่ทุ่มเทความพยายามทั้งหมดเพื่อเลี้ยงดูนาง เมื่อไม่กี่ปีที่ผ่านมา แต่ในพริบตาเสื้อผ้าสีแดงเตือนนางอีกครั้งว่าสิ่งต่าง ๆ ในตอนนี้เปลี่ยนไป วันนี้บิดาของนางจะแต่งงานกับองค์หญิงใหญ่จากต่างแคว้น และนาง…“ท่านพ่อ” เฟิงเฉินหยูเอ่ยออกมาแล้วไปคำนับ “ข้ามาแสดงความยินดีกับท่านพ่อเจ้าค่ะ”
เฟิงจินหยวนหัวเราะ “ข้าได้ยินว่าเจ้ามาแต่เช้า มีเรื่องอะไรหรือ ? ”
เฟิงเฉินหยูพยักหน้าแล้วก้าวไปข้างหน้าอีกสองสามก้าวเมื่อมาถึงเฟิงจินหยวน นางถือบางอย่างไว้ในมือของนาง“ข้ารู้ว่าท่านพ่อใช้เงินจำนวนมากจากคลังเพื่อจัดหาเครื่องเรือนให้องค์หญิงใหญ่ งานแต่งงานในวันนี้ก็มีค่าใช้
