และพวกเขาจะส่งกลับมาก็เป็นไปได้ยากยิ่งขึ้น”
ฮูหยินผู้เฒ่าพยักหน้า “นั่นก็เรื่องจริง แต่ถ้าเจ้าให้ขันหมากแล้วสินเดิมของนางล่ะ ? ”
เฟิงจินหยวนรู้ว่าฮูหยินผู้เฒ่าจะถามเกี่ยวกับเรื่องนี้ ในขณะที่เขาพูดอย่างรวดเร็ว “ฮ่องเต้ได้ทรงอักษรถึงผู้ปกครองของเฉียนโจวด้วยพระองค์เอง ข้าคิดว่าเขาคงส่งสินเดิมมาไม่ทันงานแต่งงาน นับตั้งแต่เวลาที่จดหมายไปถึงพวกเขาอย่างเร็วที่สุดก็ต้องต้องใช้เวลาอีก 3 เดือนกว่าจดหมายจะไปถึง คังอี้กล่าวว่าผู้ปกครองของเฉียนโจวให้ความสำคัญกับนางมากที่สุด เขาได้พูดไปแล้วว่าถ้าพี่สาวของเขาแต่งงานอีกครั้ง โดยไม่คำนึงว่านางแต่งงานกับใคร พวกเขาจะไม่ขอขันหมาก และสินเดิมก็มีมากมาย”
ในที่สุดฮูหยินผู้เฒ่าดีใจ ขณะที่นางลุกขึ้นนั่งบนเตียงและถามเฟิงจินหยวน “เจ้าทำให้มันฟังดูค่อนข้างดี แต่เจ้าเคยคิดบ้างไหมว่าครอบครัวควรทำอย่างไรถ้าเจ้าใช้เงินทั้งหมดในคลัง ? นอกจากนี้ข้าจ่ายค่าภาพวาดโบราณที่มีราคาถึง120,000 เหรียญเงิน” นางหลีกเลี่ยงการพูดถึงว่านางฉีกมันเป็นชิ้นเล็กชิ้นน้อย
เฟิงจินหยวนปลอบโยนนางแล้วพูดว่า “ท่านแม่ไม่ต้องห่วงขอรับ เราจะจัดการด้านการเงิน เรือนแต่ละแห่งมีเงินออมของตัวเอง และบ่าวรับใช้ได้รับเงินเดือนของพวกเขาแล้วในตอนสิ้นปี ส่วนที่ท่านแม่จ่ายเงินไป 120,000 เหรียญเงินข้าจะจ่ายคืนให้ 2 เท่าเมื่อสินเดิมของคังอี้มาถึงคฤหาสน์”
“2 เท่าหรือ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่ากลับมาคึกคักอีกครั้ง “เจ้
