น้านี้ ? ” ฮูหยินผู้เฒ่าโกรธและเหวี่ยงไม้เท้าของนางไปที่บ่าวรับใช้
บ่าวรับใช้ผู้นั้นรีบคุกเข่าด้วยความกลัว และเริ่มขอการให้อภัย ในเวลาเดียวกันเขาพูดว่า “บ่าวรับใช้คนนี้แจ้งแล้ว !บ่าวรับใช้ผู้นี้แจ้งไปแล้วจริง ๆ ขอรับ ! ”
“บ้า ! ” หัวใจของฮูหยินผู้เฒ่าสั่น
ชายชราจากร้านสมบัติที่ยอดเยี่ยมได้ก้มตัวลงในเวลานี้และเริ่มดูชิ้นกระดาษอย่างระมัดระวัง จากนั้นเขาก็ลุกขึ้นยืนแล้วพูดกับฮูหยินผู้เฒ่า “ไม่ผิดพลาด นี่คือภาพวาดโบราณที่ใต้เท้าเฟิงชื่นชอบในร้านสมบัติที่ยอดเยี่ยมขอรับจิตรกรคือฟานจงเทียน”
ฮูหยินผู้เฒ่าเริ่มดึงสติกลับมา ดังนั้นนางจึงไม่รู้ว่าใครคือฟานจงเทียน แต่ตระกูลเฟิงไม่ได้ไร้การศึกษาไปเสียทั้งหมดโดยมีเฟิงเฉินหยูเป็นแบบอย่าง ในเวลานั้นเฟิงจินหยวนเลี้ยงดูนางด้วยความหวังว่านางจะขึ้นสู่ตำแหน่งฮองเฮาโดยให้อาจารย์มาสอนศิลปะทั้งสี่ให้กับนาง การวาดภาพเป็นหนึ่งในนั้น ดังนั้นนางจะไม่รู้จักฟานจงเทียนได้อย่างไรพวกเขาเห็นเฟิงเฉินหยูพูดด้วยความตกใจ “ท่านฟานจงเทียนที่เป็นจิตรกรที่มีชื่อเสียงเมื่อ 400 ปีก่อนใช่หรือไม่ ? ”
ชายชราพยักหน้า “คุณหนูมีความรู้กว้างขวางในเรื่องดังกล่าว”
เมื่อได้ยิน 400 ปีก่อน ความคิดของฮูหยินผู้เฒ่าก็วุ่นวายยิ่งกว่าเดิม นางไม่มีความเข้าใจที่ดีมากเกี่ยวกับภาพวาดโบราณ แต่ความคิดแรกของนางที่มีต่อการได้ยินคำว่า 400ปีก่อนคือ ถ้าเป็นแบบนั้น มันราคาเท่าไหร่ ?
“400 ปีก่อน ! ข้าสงส
