เฟิง !ตอนนี้เจ้ายังไม่ได้แต่งงาน แม้ว่าเจ้าไม่จำเป็นต้องจ่ายผลกำไรให้กับครอบครัว แต่เมื่อสิ่งนี้เกิดขึ้น เจ้าไม่สามารถเพิกเฉยได้ ยิ่งกว่านั้นคนที่เป็นคนซื้อภาพวาดนั้นก็คือบิดาของเจ้า ย่าตัดสินใจจะให้ภาพวาดนี้เป็นของขวัญแก่บิดาของเจ้า”
“ฮ่า ๆ ๆ ! ” เฟิงหยูเองหัวเราะทันที และไม่สามารถหยุดหัวเราะได้ ดูเหมือนว่านางจะได้ยินเรื่องขบขันที่สุดตอนนี้
ฮูหยินผู้เฒ่ากล่าวด้วยความโกรธว่า “หยุดหัวเราะ! เรื่องนี้ได้รับการตัดสินใจแล้ว ! ”
“หยุด ! ” หลังจากฮูหยินผู้เฒ่าได้เตรียมการที่จะยืนขึ้นเสียงหัวเราะของเฟิงหยูเองหยุดลงและท่าทางของนางเปลี่ยนไปอย่างฉับพลันในทันที “ท่านย่าถือว่าเป็นผู้อาวุโสอาเองจะไม่เถียงกับท่านย่า แต่มีบางสิ่งที่ข้าต้องเตือนท่านย่า ร้านสมบัติที่ยอดเยี่ยมเป็นของเหยาซื่อ มารดาของข้ามันไม่มีอะไรเกี่ยวกับข้าเลยเจ้าค่ะ”
อันชิพูดด้วยจากด้านข้าง “ใช่เจ้าค่ะ ! ถึงแม้ว่าคุณหนูรองจะช่วยดูแลร้านค้าทั้งสามแห่ง แต่ความจริงก็คือพวกมันเป็นส่วนหนึ่งของสินเดิมของพี่เหยาซื่อเจ้าค่ะ”
ฮูหยินผู้เฒ่าสับสนเมื่อได้ยินสิ่งนี้ นางลืมเรื่องนี้ไป เฟิงหยูเองเป็นผู้ดูแลร้านค้ามาโดยตลอด ดังนั้นนางจึงเชื่อว่าร้านนี้เป็นของเฟิงหยูเอง อย่างไรก็ตามนางไม่คิดว่าการกระทำนั้นอยู่ภายใต้ชื่อของเหยาซื่อ
เฟิงหยูเองมองเห็นการเปลี่ยนแปลงบนใบหน้าของฮูหยินผู้เฒ่า จากนั้นกล่าวเบา ๆ ว่า “ท่านแม่ของข้าได้รับพระราชโองการหย่าร้า
