ฟิงเฉินหยูจากนั้นพูดอย่างเยือกเย็น “มันก็เคยเกิดขึ้นมาก่อน”
“คนโง่ ! ” ฮูหยินผู้เฒ่าสั่นด้วยความโกรธ “ตระกูลเฉินเป็นครอบครัวที่เหมาะสม แม่ของเจ้ามีภูมิหลังแบบไหน ? เจ้ายังไม่เข้าใจในเรื่องนั้นอีกหรือ ? ”
เห็นได้ชัดว่าเป็นการโจมตีส่วนตัว ดังนั้นหลังจากจินเฉินซับน้ำตาของนาง ฮันชิก็เริ่มร้องไห้ เสียงร้องของนางไม่เหมือนกับของจินเฉิน เสียงร้องไห้ของจินเฉินเหมือนฝนตกแต่ก็ไม่มีฟ้าร้อง แต่เสียงร้องไห้ของฮันชินั้นถือว่าน่าอึดอัดใจมาก
ฮูหยินผู้เฒ่านั้นรู้สึกหวาดกลัวและรีบดุอย่างรวดเร็ว“คฤหาสน์กำลังฉลองเรื่องที่ดีอยู่ เจ้าร้องไห้ทำไม ? หากเจ้าทำร้ายบุตรของตระกูลเฟิงที่อยู่ในท้องของเจ้า ข้าจะลงโทษเจ้า ! “
เรื่องนี้ทำให้ฮันชิหยุดด้วยความกลัว ในที่สุดนางก็สามารถหยุดตัวเองได้ ฮูหยินผ็เฒ่ากล่าวว่า “ข้ารู้ว่าเจ้าอาจจะลำบากใจที่ต้องยอมรับสิ่งนี้ ไม่เป็นไรถ้าเจ้ารู้สึกไม่สบายใจแต่เจ้าต้องมีความสุข ! จำสถานะของตัวเอง ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีผู้ชายคนไหนต้องกังวลเกี่ยวกับสิ่งที่อนุพูดเมื่อค้นหาฮูหยินใหญ่”เฟิงเฟินไดไม่เต็มใจที่จะยอมรับและพูดว่า “จะทำอย่างไรถ้าองค์หญิงใหญ่มีแรงจูงใจซ่อนเร้น”
“นางมีแรงจูงใจอะไรซ่อนเร้นหรือ ? ” ผู้เป็นประมุขจ้องมองเฟิงเฟินไดและพูดว่า “นั่นคือองค์หญิงของต่างแคว้นในเรื่องของความมั่งคั่งนางมีมากกว่าที่เรา ในเรื่องของการสนับสนุนนางมีสิ่งที่ดีกว่า นางมีความตั้งใจอะไร สำหรับเจ้า เจ้า
