เองบอกเขาว่า“หลังจากวันที่ 15 เจ้าจะต้องกลับไปที่เซียวโจวใช่หรือไม่ ?! ”
เฟิงจื่อหรูเงยหน้าขึ้นและถามนาง “ท่านพ่อจะแต่งงานวันที่26 นี้ไม่ใช่หรือ ? จื่อหรูรอดูพิธีไม่ได้หรือ ? ”
เฟิงหยูเองมองเขาด้วยสายตาที่ว่างเปล่า “มีพิธีอะไรให้ดูตัวเขาเองไม่ดีพอ ท่านพ่อจะหวังให้ลูก ๆ ของเขาเป็นคนกตัญญูได้อย่างไร”
หวงซวนยังกล่าวอีกว่า “ปล่อยให้องค์หญิงรุ่ยเจียกตัญญูต่อเขาคนเดียวเถิดเจ้าค่ะ ! ”
เฟิงจื่อหรูคิดเล็กน้อยและรู้สึกว่าพี่สาวของเขามีเหตุผลมากเขาจึงพยักหน้าแล้วพูดว่า “เช่นนั้นจื่อหรูจะฟังสิ่งที่ท่านพี่พูด พิธีแบบนี้ไม่น่าสนใจ”
“อ่า ครั้งนี้เราจะให้บานซูไปส่งเจ้า เราจะไม่ยอมให้มีอะไรเกิดขึ้นอีกอย่างแน่นอน” นางถามหวงซวน “มีข่าวจากจิงหยวนหรือไม่? มีคนจากตระกูลเฉินกี่คนที่ถูกจับกุม?”
หวงซวนกล่าวว่า “มีคนไม่มากนักในเมืองหลวง เนื่องจากมณฑลอื่นกำลังฉลองปีใหม่จึงยังไม่ได้รับรายงานเจ้าค่ะ เรารออีกไม่กี่วันเท่านั้นเจ้าค่ะ คุณหนู เรื่องนี้บ่าวรับใช้ผู้นี้จะส่งนายน้อยกลับมาที่เซียวโจวในครั้งนี้ ถ้าบานซูไม่อยู่ที่นี่บ่าวรับใช้ผู้นี้จะไม่สบายใจจริง ๆ เจ้าค่ะ”
“ข้ารับรองได้ว่าข้าจะไม่ออกจากเมืองหลวงก่อนที่บานซูจะเดินทางกลับ พอใจหรือไม่ ? ทุกอย่างปกติดี หากเกิดเรื่องร้ายแรง ข้าสามารถขอคนจากซวนเทียนหมิงได้”
หวงซวนผ่อนคลาย แต่นางก็ไม่ลืมที่จะเตือนเฟิงหยูเอง“คุณหนูลืมที่จะขอคนจากองค์ชายไว้เลยเจ้าค่ะ… ลืมมันไป
