องซวนเทียนหมิงมาถึงประตูคฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลในช่วงเย็นเฟิงหยูเองสวมเสื้อกันหนาวสีแดงและมีปิ่นปักผม 2 อันนางดูน่ารักมาก
ซวนเทียนหมิงต้องการออกไปรับนาง แต่นางโบกมือแล้วพูดว่า “ข้าไม่ได้อ่อนแอขนาดนั้นเลย ขาของเจ้ายังไม่หายดีข้าที่จะขึ้นรถม้าเอง” หลังจากพูดเสร็จ นางเริ่มปีนขึ้นไปบนรถม้า
ในเวลานี้ประตูของคฤหาสน์เฟิงก็เปิดขึ้นเช่นกัน เฟิงจินหยวนออกมาพร้อมกับคังอี้และรุ่ยเจีย รถม้าขนาดใหญ่กำลังรออยู่ข้างนอก เมื่อเห็นเจ้านายออกมา คนขับก็ยกม่านขึ้นและดึงออกมา 1 ก้าว
เฟิงจินหยวนช่วยคังอี้และรุ่ยเจียขึ้นรถม้าก่อนที่เขาจะตามขึ้นไป เขาไม่ได้มองไปที่คฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑลแม้แต่ครั้งเดียว
เฟิงหยูเองยักไหล่และปีนเข้าไปในรถม้าแล้วพูดว่า “ข้าบอกเจ้าแล้ว หากเสด็จพ่อของเจ้าเป็นแบบนี้ ข้าก็จะไม่ให้วิธีการหลอมเหล็กแก่พระองค์”
ซวนเทียนหมิงหัวเราะ “ครอบครัวของฮ่องเต้มีความสัมพันธ์กับราชาและบริวารของเขาเท่านั้นความสัมพันธ์ระหว่างพ่อกับลูกอยู่ที่ไหน ชายชราคนนี้ทำได้ดีกว่านี้มากเมื่อเทียบกับฮ่องเต้องค์ก่อน ไม่เช่นนั้นข้าจะไม่เพียงแต่ให้ใต้เท้าเหวินซวนเป็นลุง”
เฟิงหยูเองคิดเล็กน้อย และเห็นด้วย ถ้าฮ่องเต้เหมือนเฟิงจินหยวน องค์ชายห้าคงจะตายไปนานแล้ว
“ข้ายังไม่เห็นโคมไฟของต้าชุน” นางมีความสุขเล็กน้อยเพราะนางพูดแบบนี้โดยไม่คิดมาก
ซวนเทียนหมิงมองนางด้วยความสับสน “เจ้าพูดว่าอะไรนะ? ”
นางสาปแช่งตัวเองอย่าง
