ูหยินผู้เฒ่าย่ำแย่ คังอี้ก็ตกใจเล็กน้อยนางพูดอย่างรวดเร็ว “เรื่องเมื่อวานเกิดขึ้นกะทันหัน ข้าและรุ่ยเจียอยู่ข้างใต้เท้าเฟิงจึงได้รับการคุ้มครอง ใต้เท้าเฟิงเป็นผู้ที่นึกถึงครอบครัวเสมอ เหมือนเมื่อวานตอนลงจากรถม้า เขายังคงไปช่วยองค์หญิงแห่งมณฑลก่อน”
“ถูกต้องแล้ว” เฟิงหยูเองถอนหายใจ “ถนนลื่นมากเมื่อลงจากรถม้า ตอนแรกท่านพ่อไปยืนอยู่หน้ารถม้าขององค์หญิงแล้ว แต่ข้ากลัว ข้าก็พูดกับท่านพ่อว่าหากข้าเป็นอะไรไปวิธีการหลอมเหล็กจะทำอย่างไร ทำให้ท่านพ่อกลับมาช่วยข้า” นางพูดอย่างนี้ขณะที่มองฮูหยินผู้เฒ่า “ท่านย่าอย่าได้วิตกกังวลมากเกินไป เมื่อคิดถึงเรื่องนี้ การที่บุตรสาวและมารดายืนอยู่ข้างท่านพ่อนั้นแตกต่างกัน ถ้าเป็นท่านย่า ท่านพ่อจะไม่ยอมให้ท่านย่าต้องเสียขวัญอย่างแน่นอนเจ้าค่ะ” หลังจากพูดอย่างนี้นางก็โค้งคำนับกับฮูหยินผู้เฒ่า “วันนี้อาเองนัดองค์ชายเก้าและองค์ชายสี่ของซงซุยไว้ ข้าจะต้องขอตัวออกไปก่อนเจ้าค่ะ” หลังจากคำนับนางก็หันหลังและจากไปโดยไม่หันกลับมามอง
ทุกคนในห้องกำลังคิดเกี่ยวกับสิ่งที่เฟิงหยูเองเพิ่งพูด เฟิงเฉินหยูและเฟิงเซียงหรูนั่งข้าง ๆ และทั้งคู่ก็อดไม่ได้ที่จะมองคังอี้ ใจคอของพวกเขาไม่ค่อยดี
หลังจากเฟิงหยูเองไปที่ตำหนักหยู นางอยู่ที่นั่นจนกระทั่งหลังจากทานอาหารกลางวัน จากนั้นนางก็ออกมา แม้กระนั้นนางก็เข้าไปในพระราชวังกับซวนเทียนหมิง สำหรับองค์ชายสี่ของซงซุย เขากลับมาที่โรงเตี๊ยมด้
