หารองครักษ์ว่า “ให้คนสองคนมาที่นี่แล้วพาผู้หญิงคนนี้ไปยังสถานที่ซึ่งไม่มีคน เฆี่ยนนางจนตาย”
ทหารองครักษ์เฝ้ายามอยู่ที่ฤหาสน์ขององค์หญิงแห่งมณฑล ดังนั้นเฟิงหยูเองจึงเป็นหัวหน้าของพวกเขาสำหรับพวกเขา คำสั่งของเฟิงหยูเองนั้นเปรียบเสมือนคำสั่งจากฮ่องเต้ ไม่ต้องพูดถึงการเฆี่ยนนางกำนัลให้ถึงตาย แม้ว่าพวกเขาจะได้รับคำสั่งให้รีบเข้าไปในคฤหาสน์เฟิงและกำจัดครอบครัวเฟิง พวกเขาก็จะไม่ขัดคำสั่ง
เมื่อเห็นนางกำนัลของนางถูกลากออกไป รุ่ยเจียก็ตะลึงงันเมื่อได้ยินนางกำนัลร้องไห้และกรีดร้อง นางมองไปที่เฟิงหยูเองด้วยความหวาดกลัวแล้วพูดเสียงดังว่า “เจ้ากล้าทำแบบนี้ได้อย่างไร? เจ้ากล้าดีเช่นไรถึงได้จะเฆี่ยนนางกำนัลของข้าจนตาย”
เฟิงหยูเองตอบด้วยความสับสน “ทำไมข้าถึงไม่กล้า ? นางกำนัลบังอาจชี้มาที่องค์หญิงแห่งมณฑลของราชวงศ์ต้าชุนและให้ร้ายข้า การที่ข้าตีนางจนตายถือเป็นการลงโทษสถานเบาแล้ว องค์หญิงรุ่ยเจีย ถ้าองค์หญิงตั้งใจจะปกป้องนางกำนัลขององค์หญิง องค์หญิงแห่งมณฑลคนนี้จะบอกเหตุผลกับองค์หญิง การที่ท่านพ่อมาช่วยข้าส่งผลกระทบต่อองค์หญิงได้อย่างไรเพค่ะ ? ”
“แต่พวกเราคือแขก ! ” รุ่ยเจียตะโกนอย่างมีนัยสำคัญ
“แขกควรดูและประพฤติตัวเช่นแขก ! ” เฟิงหยูเองตอบด้วยน้ำเสียงจริงจัง “ข้าไม่เคยได้ยินว่ามีแขกที่ไหนกล้าตะโกนใส่เจ้าของบ้านของพวกเขามาก่อน! หวงซวนนำตราประทับขององค์หญิงแห่งมณฑลเพื่อเชิญหมอหลวง นี่จะสิ่งที่องค์หญ
